Şehir, sırtında paslı bir keder taşıyor,
Camlardan dışarı dumanlı bir susku sızıyor.
Gözler yabancı bir iklimin uzağında,
Her kalp kendi karanlığına yaslanmış.
Zaman, çatlak bir aynada eriyor sanki,
Eski ahşap basamaklar sustu nihayet,
Adımlarımda birikmiş onca ağır emanet.
İsli lambanın titrek şavkı vururken yere,
Yüzümdeki çizgiler sığınır gizli kederlere.
Tozlu camdan süzülen o yorgun hüzme,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!