Adını vermem ellere Şiiri - Dağlar Özügüç

Çaldı kapım bir sonbahar akşamında
Esen yel savuruyordu yaprakları dışarda
İstedi adını tokmağı şaplata şaplata
Sohbet ettik bir süre kapı ağzında
Çok istedi ama vermedim asi rüzgâra,
Her yerde esip gürlesin istemedim
Oysa o dert ortağı olmak istemişti
Çok şey süpürdüm kapından demişti
Ama dert ortağı olma fikrini beğenmedim
Senin ismini her şeyden gizledim
Sustuklarım yenilgimin sonucu değil,
Adamlığın ağırlığından bunu da sen bil.
Adın kayaya kazınmış bir izdir bende
Ben vazgeçmedim ki kaybedeyim
Sadece gülden susmayı öğrendim.
Kaderin hükmüne sağlam boyun eğdim.
Çünkü bu sevda diz çökmedi kimseye,
Sıkıldıkça gömüldü tam derinlere.
Sükûtum en sadık yoldaşım oldu.
Bitti daha da adını söylemem kimselere,