Adını Koyamadığım Hicran Şiiri - Yücel Özkü

ADINI KOYAMADIĞIM HİCRAN
Adını koyamadığım bir yaranın yasını tutarım,
Ne sîne-i dilde toprağa gömebilirim,
Ne de zamanın merhemiyle unutabilirim.

Gönül bağımda vakitsiz bir hazan eser;
Gül mahzun, bülbülün sesi kederlidir.
Her düşen yaprakla artar hicranım,
Rüzgâr bile adını fısıldar gibidir.

Şem‘ yanar gecemde, ben pervâne misali,
Dönerim hatıranın ateşi etrafında.
Bir damla ümit arar dilim âb-ı hayatta,
Lâkin susuz kalır kalbim zamanın sofrasında.

Ey hatıranın ince sızısı,
Bilmem bu yara kader midir, hicran mı.
Ne kabuk bağlar gönlümde bu ateş,
Ne de diner içimdeki gizli yangı.

Anladım ki bazı yaralar mühürdür,
Silinmez ömrün aynasından.
Gönül bir kez düşmüşse aşkın ateşine,
Külünde dahi seni anar zamandan.

Yücel ÖZKÜ
12 Mart 2026/01:59