Adı hikayede kayıp (kadın )

Adı Zehra’ydı…
Ama kimse onun adını gerçekten bilmezdi. Çünkü herkes onun yüzünü bilirdi; hep gülümseyen, hep dimdik duran o yüzü… İçindeki fırtınayı ise kimse görmezdi.
Zehra, hayata hep erken uyanmış bir kadındı. Çocukken bile oyuncakları kırıldığında ağlamaz, sadece başını çevirip sessizce toparlardı. Sanki daha o yaşta öğrenmişti; ağlamanın kimseyi geri getirmediğini, kırılanın kendi kendine onarılmadığını.
İlk ihaneti ailesinden gördü. En güvendiği insanlar, en çok yaralayanlar oldu. “Sen güçlü kızsın.” dediler hep. Güçlü olmak istemediğini, sadece sevilmek istediğini söyleyemedi.
Sonra büyüdü. Kalbini açtı.
Karşısına çıkan ilk adam, “Seni asla bırakmam.” dedi. Zehra inandı. Çünkü inanmak istiyordu. Ama o adam, Zehra’nın en savunmasız anında başka bir kadının ellerine gitti. Zehra o gün aynanın karşısında kendine baktı. Gözleri kıpkırmızıydı ama dudaklarında hâlâ o alışılmış gülümseme vardı. Ağlarken bile güzel görünmeye çalışıyordu. Çünkü kimse onun acısını görmek istemezdi.
Sonra bir başkası çıktı karşısına. Daha anlayışlı, daha sakin… “Sana kimse zarar veremez artık.” dedi. Zehra yine inandı. Çünkü kalbi hâlâ ölmemişti. Ama o adam da Zehra’nın geçmişini bahane edip en derin yarasına bastı. “Sen zaten kırılmışsın.” dedi.
Evet, kırılmıştı… Ama paramparça eden yine oydu.
Zehra her ihanetten sonra biraz daha sustu.
Her sustuğunda biraz daha içinden öldü.
İçi ağladı, gözleri doldu, geceleri yastığı ıslandı. Ama sabah olduğunda yüzünü yıkayıp yine gülümsedi. Çünkü dünya güçlü kadınları alkışlıyordu, acı çeken kadınları değil.
Bir gün biri ona, “Nasıl bu kadar güçlü kalabiliyorsun?” diye sordu.
Zehra sadece gülümsedi.
Güçlü değildi. Sadece alışmıştı.
Alışmıştı yarım bırakılmaya.
Alışmıştı ihanete.
Alışmıştı gözyaşını içine akıtmaya.
Ama kimse şunu bilmiyordu:
Bir kadın çok ağladığında zayıflamaz…
Bir kadın çok ihanete uğradığında saf kalmaz…
Bir kadın çok susarsa, bir gün tamamen gider.
Ve Zehra bir gün gitti.
Kimseye haber vermeden, kimseyi suçlamadan…
Giderken tek bir şey bıraktı arkasında:
Artık kimseye inanmayacak kadar yorulmuş bir kalbin sessizliği.
Yüzü hep gülüyordu…
Ama o gülümseme, en büyük çığlığıydı.