Adalet Sokak Şiiri - Douglas Blackrock

Bir gece ile yürüyorum
ben suskun o suskun

O'nun derdi
sokak lambalarının turuncu ile cilaladığı kaldırım taşları
Benim ki ise
cebimdeki köstekli saat ve onun durduramadığım dakikaları

Bir sokak üzerinde duruyoruz
Yerlerde kan damlaları
Ağzı apış arası kokan faşistler vurmuş
Duvara yazı yazan çocukları
Bir boya kutusu yarı devrik
Duvarda "adalet"yazısı
Kırmızı harflerle biraz silik biraz eksik

O an hatırlıyorum yanlış yoldayım
burası nedamet sokak
ve ben adalet sokakta olmalıyım

köşede oturan bir kadına
adalet nerede diye soruyorum
"işi bitti uyuyor" diyor
bu sokakta olanlar meğer
bir çingene orospu pazarlığıymış
kusuyorum

ağzım bir şişe dolusu şarap
ne yutsam ne de tükürsem günah
yutuyorum usulca
şimdi polisler koklar iki adım ötesi sokak arasında

gizli polisler geziyor görüyorum
sivil ekip arabalarının
filmli camları
gizliyor hep aynı suratları

uzun paltolu kirli sakallı adamlar
esrar çekmiş bakışlarıyla adalet sokağı kapatmışlar

ben ise gizleniyorum usulca izliyorum
yanıma gelen gece korkmuş
bir yandan onu avutuyorum

o diyor ki bu başka bir şey
karanlık değil
o sokakta bulacağımız şey
adalet değil

bir kinli yüz beliriyor
iniyor ekip aracının koltuğundan
yaldızlı hakim cübbesi üzerindeyken

gözlerimi öpüyor heyecanımın nefesi
o ise hakim olmuş bir istihbarat polisi

ben yürüyorum gece yürüyor usulca
ikimiz nefessiz koşuyoruz yol boyunca