Adalet Şiiri - Baki Ortak

Bu nasıl bir dünya,
gökyüzü mavi ama vicdanlar kapkara.
Sokaklar kalabalık,
insanlık ise tenha.

Bir köşede açlık üşür,
bir köşede servet şişer.
Kimi masada kadeh kaldırır suçuna,
kimi masanın altında ezilir suskunluğuna.

Kimi burnundan çeker kirli parayı,
adı kokain olur, adı güç olur.
Kimi kalemle şike yazar kaderimize;
bir imza, bir ihale,
bir hayat silinir belki de.

Kimi duman duman esrar sarar,
kendi kendini unutur;
kimi esrarı yasa yapar,
bizi uyutur.

Ama olan hep garibe olur,
Olan hep mazulama olur,
hep sırtı duvara dayalıya.
Hep “idare et” denene,
hep “sabret” diye avutulana.

Zenginler ön kapıdan girer,
Arka kapıdan çıkar,
Zenginler el kol sallayarak gezer,
suçları pahalı giydiği takım gibi vitrinlik.
Yoksulun günahı ekmek kadar büyük,
zenginin günahı para kadar görünmez,

Size soruyırum...
Adalet nerede?
Sarayda mı, dosyada mı,
yoksa sadece nutuklarda mı?

Adalet,
sadece garibe mi var?
Sadece aç olana mı sert,
çıplak olana mı keskin?

Mahkeme salonlarında ağır ağır yürür,
gecekondulara koşarak iner ceza.
Bir çocuk çaldı diye ağlar demir parmaklıklar,
bir holding çaldı diye susar kanun.

Bu nasıl dünya?
İnsan insanın aynası değil artık;
insan insanın kurdu,
insan insanın dosyası.

Vicdanlar temyize gitmez,
merhamet delil sayılmaz;
haklı olmak yetmez,
güçlü olmak gerekir,

Ama bilsinler,
bu düzen böyle gitmez.
Bir gün teraziler şaşmaz,
bir gün susan taşlar konuşur.

O gün
ne kokain aklar yüzleri,
ne şike kurtarır isimleri,
ne para satın alır kaderi.

Ve ben,
bu kirli dünyanın karşısında
bir garip olarak dururum;
sözüm silahım,
yüreğim delilim.

Adımı büyük harflerle yazmam,
ama sözüm ağırdır.

Bu dizelerin altında
bir kulun isyanı,
bir mazlumun nefesi,
bir hak arayışının imzası vardır:

Bu imzanın sahibinin adı
— Kul Ortak

KUL ORTAK