Adalet Şiiri - Samet Çelik 2

İki kefesi de eşit ise terazinin, vücut bulur adalet, 
Fazladan Zerre düşse birine, hesap sormaz mı yaradan? 

Ömer’den yadigâr kaldı Mülkün temeli, sana emanet! 
İhanet edersen ölmez misin… Vicdanındaki yaradan?

Vakit zaman-ı ahir; akaid, artık Ademoğlu’na eziyet,
Sanki, beşer şeytana değil, şeytan beşere uyuyor. 

Ağır gelir nefsine şeriat, bağırır; hürriyet, hürriyet!
Asım’ın nesli ölmedi, lakin Kehf’in asabı gibi uyuyor! 

Uyan! Seninle yükselsin, hiss-i adalet içinde bir cemiyet,
Vekil olma yalana, ebediyen hakikati dilinde taşı.

Kuşanıp siyahi kumaştan zırhını, gösterme zafiyet,
Unutma, kuvveti olmayan suyun, ısrarı deler yerdeki taşı.

Aşikardır, gönül gözüyle seyredene zerrece ibret, 
Adalet o dur ki; gün gelecek karınca alacak Süleyman’dan hakkın... 

Doğru bildiğin yoldan ayrılma, zahit ol; Sabret! 
Akif’in dediği gibi… "Doğacaktır sana va’dettiği günler Hakk’ın. "