Acıma kimse merhem olmuyor

Her şey acı geliyor bana
Sabahı beklerken gece uzar
Sevgi görmedi bu kalbim yine
Kapıda paslı, eski bir kilit kadar
Her şey acı geliyor bana
Dilimde aynı cümle, Aynı yara
Ağlaya ağlaya gözyaşı kalmadı
Acıma kimse merhem olmadı,
Telefon suskun , Odam soğuk
Duvarlarda gölgemle konuşurum
Bir fotoğraf,Yarım bir gülüş
Hatıralara bile darılıyorum
Belki de ben seçtim yanlış yüzleri
Belki de sevdim en suskun sözleri
Yine de içimde bir çocuk var
Hâlâ bekliyor, Biri gelsin
Silsin bu yılları, Yavaşça
Her şey acı geliyor
Gülüşler bile batıyor cana
Açılmış bir yarayım,Kanar içim
Sevgi görmedi bu kalbim ama
Kaç defa düştüm Yerden kalkmadım
“El uzansın” dedim, Ses çıkmadı
Ağlaya ağlaya gözyaşı kalmadı
Acıma kimse merhem olmadı
Yara diye diye dilim kabardı
Beni benden başka kimse sarmadı
Boş bir odada çınlar adım
Duvara çarpar her feryadım
Kırık aynada bakar hâlim
Yabancı gelir oldu yüzüm, Ağrım
Kaç gece bekledim, Sabah sormadı
Beni kim özledi, Hiç yanıtlamadı
Belki kader, Belki yorgunluk
Sevilmeyi bilmem,Susup alıştım
Ama içimde hâlâ
Küçük bir umut var
Bir gün dokunur bana
İyileşir sancılar
Yazıyı Meltem Mesture Güven yazar
Bizde acıyı son ses açarız ya
Sokakta yankılanır sesler
Acıyı kimse görmez...
Meltem Mesture Güven