Acılarım var benim
Paylaşamadıklarım yeryüzüyle
Hapis olmuş yaşıyorum küçücük bir
Kavanozun içinde
Ellerim acıyor
Tırnaklarım
Saçlarımın telleri acıyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




acı, derin anlatmışsınız... okurken bile etkiliyor... kutlarım...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta