Kimse bana acısın istemiyorum artık.
Kimse uzatmasın bana bir damla su.
Alıştım artık yanmaya,her gün kavrulmaya.
Çünkü,hayatım acı,yediğim acı,içtiğim acı.
Böyle derler o büyük dediğimiz insanlar.
Alışmalısın kendi yağında kavrulmaya.
Ellerin neden soğuk,üşümüş müsün?
Gerçek misin,düş müsün?
Kar mı yağdı sokaklara,rüzgar mı esti?
Üşümüş müsün?
Odaları bir büyük sessizlik almış
Devamını Oku
Gerçek misin,düş müsün?
Kar mı yağdı sokaklara,rüzgar mı esti?
Üşümüş müsün?
Odaları bir büyük sessizlik almış




siiriniz etkileyici düsenin dostu olmaz Allah kimselere muhtac etmesin insan herseye alisiyor ama zamanla hersey unutuluyor yeterki ayakta durmasini bilmeli yüreginize saglik üzülüp yazmayin neseniz daim olsun dilerim
ACI, ancak bu kadar duygulu mahzun anlatılabilirdi sanıyorum. Allah size birdaha böyle şiirler yazacak büyüklükte acı göstermesin. yüreğinize sağlık
Sanıyorum insanın kendi ölümü acı olmasa gerek..Bir yakınının ölümü gerçekten çok acı...
Bu acı daha nasıl anlatılabilir.Kalemine yüreğine sağlık..Sealamlar saygılar......
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta