Acele Şiiri - Perrim Su

ben çok alıştım sana,
bir alkol gibi karıştın kanıma.
olur da bir gün göremezsem bir yerlerde güldüğünü
ya da bir son dakika haberinde duyarsam öldüğünü,
işte o zaman büyük bir ıstırapla yaşarım hayatımın son gününü.

saklarım bir defterin arasında hayatımın solan en güzel gülünü,
öyle alıştım ki sana,
senin yok olduğun gündü,
dünyanın asıl kıyamet günü.

ölümün o dondurucu soğukluğu,
ruhunun sıcaklığını alır getirir bana.
ışıl ışıl bakan gözlerin yanarken alev alev yangınlarda,
gözlerimde bir dolu yaşla elveda derim sana.

bir sessizlik bürür etrafımı o anda,
ve ben, doğduğunda olamadığım gibi,
öldüğünde de olamam yanında.

bir bilsen ne kadar korkarak yazıyorum bu cümleleri,
senle birleştirmekten en çok korktuğum o kelimeyi,
yazarken satırlarıma,
zorla topluyorum sözcükleri.

ben güçlü değilim dile getirecek kadar,
hayatın en acı gerçeğini.
kim yapabilir ki giderken açacağın o büyük yaranın tamirini.
sen giderken belki, o en sıcak gülüşünle kapatırsın hayat perdesini,
ama ben, hiç kabullenmeyeceğim ölümünün gerçekliğini.

nefesim kesilse de yazarken bu şiiri,
sana alıştığım gibi,
ölümün acımasızlığına da alıştırmalıyım kendimi,
güçlendirir belki ama asla unutturamaz ölüm bana seni.

sen selamını verir, gidersin bu oyundan,
geride kalan ben, birgün çaresizce bakarken camdan,
yağan her yağmur damlasında çıkıverirsin karşıma,
belki de sen varken kurduğum bütün sen li hayallerden daha güzel olur,
tek bir acısı olur,
bu hayalin sonunda artık sana kavuşmak gibi bir ihtimal yoktur...

ben her güneş açtığında seni hatırlarım,
sen, her yağmur değişinde toprağına,
hiç görmediğin biri tarafından sevildiğini hatırlarsın.

iyi gelmedi bana bu düşünceler,
yudumlarım boğazımda düğümleniyor,
daha fazla geç kalmadan, yok olmadan tüm hayaller,
ve de birimize yetişmeden azrail
meleğim, benim çok acele etmem gerekiyor...