Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Dizelerini, birlikte yaşadığı insanların unuttuklarından,güzelliği hor görülmüş sözcüklerden ve türkülerin getirip yığdığı duygular harmanından alıp, zor rastlanan bir bilincin akarında mayalayan Abbas TURAN,Yunus Emre'nin insan sevgisi ile Mahsuni'nin duyarlılığı arasında köprü olmayı şiirine görev saymış sanki.Olur ya da olmaz,ancak bu amaçla yoruyor yüreğini.Bu şiirine soluk verirken de umut denilen sihri, aşka,ayrılığa,acıya ve bize özgü her ne varsa onlara bulaştırıyor.Konu ne olursa olsun, ...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!