6 Şubat Şiiri - Mustafa Alp

gece, adını fısıldadı karanlığa,
saat durdu, zaman çatladı o an.
uyku, korkuyla bölündü binlerce evde,
toprak içini çekti, gök sustu birden.

bir çığlık düştü şehrin kalbine,
duvarlar titredi, dualar savruldu.
yastıklarda masum rüyalar vardı,
sabaha çıkacağını bilmeyen çocuklar.

toprak öfkeyle silkindi,
şehir diz çöktü, insan suskun.
bir anne, evladının adını haykırdı,
ses, enkazın altında yankılandı.

kimi ayakta kaldı,
kimi zamansız göçtü bu dünyadan.
bir ömür sığdı birkaç saniyeye,
bir hayat söndü, bin umut karardı.

gecenin bağrına çöktü acı,
sokaklar yetim kaldı.
kırık saatler, yarım dualar,
eksik kalan masallar doldu her yana.

bir ev vardı ,sobası yanıyordu,
çayı demliydi, sofrası sıcaktı.
şimdi yerinde yeller esiyor,
hatıralar toz içinde, sessiz.

bir baba vardı ,dimdik duran,
geçer diyen, umut veren.
şimdi adı kaldı bir taşın üstünde,
bir de gözyaşında ailesinin.

bir çocuk vardı ,gülüşü bahar,
avuçlarında yarınlar saklı.
şimdi gökyüzünde bir yıldız oldu,
geceye ışık bıraktı.

enkaz altından yükseldi dualar,
titreyen eller göğe uzandı.
bir yardım çığlığı sardı memleketi,
vicdanlar uyandı, yürekler koşturdu.

soğukta üşüyen bedenlere
bir sıcak çorba, bir battaniye umut oldu.
bir ekmek, bir damla su,
bir tebessüm ,hayata tutunan dal oldu.

omuz omuza verdi insanlar,
tanımadan kardeş oldular.
bir el tuttu başka bir eli,
karanlık biraz olsun aydınlandı.

ama acı dinmedi.
toprakta iz kaldı, yürekte yara.
her sarsıntıda titrer oldu kalpler,
her sessizlikte korku yankılandı.

şehirler yeniden kurulur belki,
duvarlar yeniden yükselir.
Ama giden canlar dönmez geri,
eksik kalanlar tamamlanmaz hiçbir zaman.

6 Şubat
bir tarih değil artık,
bir acının adı,
bir milletin kalbindeki sızı.

unutma!
unutursan taş olur vicdanın,
unutursan susar insanlığın.
hatırla ki yeniden yıkılmayalım,
hatırla ki bir daha ağlamasın çocuklar.

her yıl düşsün bu tarih aklımıza,
her yıl bir mum yakalım kaybettiklerimize.
sessizce fısıldayalım adlarını,
rüzgara karışsın dualarımız.

çünkü onlar göçtü,
ama bizde kaldı izleri.
bir enkazdan çıkan umut gibi,
bir karanlıktan doğan sabah gibi.

6 Şubat
toprak ana şahidimiz,
gökyüzü yoldaşımız.
acımız ortak,
yasımız bir,
yaramız derin.

ve biz,
unutmadan, unutturmadan
yaşayacağız bu hatırayı,
kalbimizin en sessiz yerinde.

Mustafa Alp
06/02/2026 06.00