Karanlık çöktü de, güneş doğmadı,
Betonun altında sesler kalmadı.
Soğuk vurdu cana, nefes yetmedi,
Maraş’ın feryadı göğe yetmedi.
Bir babanın eli, evladın kolu,
Kapanmış mühürle her umut yolu.
Tozlu bir oyuncak, yırtık bir resim,
Kesildi feryatla o son nefesim.
Toprak değil sanki, üstümüze gök çöktü,
Nice fidanları kökünden söktü.
Şubat’ın ayazı, kanlı bir bıçak,
Artık ne bir kapı var, ne tüten ocak.
On bir ilde sönmüş binlerce çıra,
Kapanmaz bu kalpte açılan yara.
Gidenler dönmedi, kalanlar yarım,
Dua oldu artık bütün efkarım.
Kayıt Tarihi : 2.2.2026 23:15:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!