50tl Daha Borcun Var Şiiri - Yusuf Kavak

Merhaba sevgili,
Senin sevgin bu gece
Gözümden süzülen yaşın sebebi.
Yazacağım ben bu gece,
Allah’ımdan niye istedim icazeti;
Öleceğim güne kadar
Yanımda görmek için seni.

Ben seni ilk gördüğümde
Dedim: “Bu kız böyle ama niye?”
Konuşuyor bizimle
Kulüp yönetme hevesiyle.
Gördüğümde dedim ki kendime:
“Bu kültür aşkı niye?”
Acaba dedim, ya kalesiyse,
Alır mı ki beni de kalesine?

Döndüm, baktım kendime;
Ben onun için herhangi bir kimse.
Ama seslendim yine de,
Belki duyup alır kalesine diye.
O zaman sağırmış kulaklarımız dış seslere,
Şimdi doyamam ben
Senin o tatlı sesine.

Kaledeki beni duymayınca
Ben baktım o zaman yoluma.
Ben bir yolcuyum
Hayat denen bu yolda.
Şimdi inanırım Allah’ın hayrına,
Şükrederim Allah’ıma;
Varmış hayır
O zamanki sağırlaşmamızda.

Hatırla sevgilim,
Seninle ilk konuştuğumuzda
Sen gitmiştin bir programa.
Demiştin:
“Sabahlamalıyım…” bana
Titremişti içim
Uyuduğunu anladığımda.
Sarılmıştım hemen telefona,
Seni uyandırmak için aramaya.

Aramıştım ben o sabah seni defalarca,
En son arama tuşuna bastığımda
Demiştim ki:
“Allah’ım, şu kız lütfen uyansa.”
Sen ilk telefonu açtığında
Vermişti Tanrım bana işaret.
Demiştim ki Yusuf’a:
“Sen bu tuğlalarla bir ev inşa et.”

Seninle ilk sesli konuştuğumuz günün akşamına
Ben gitmiştim namaza,
Allah’tan izin almaya.
Demiştim ki:
“Allah’ım, sen Fatma Nur kulunu bana bağışla.”
Sormuştum ben sana:
“İster misin benimle
Hayat denen bu kısa yolda yürümeye başlamayı?”

İstanbul’a ilk geldiğim zamanda
Buluşmuştuk biz Kozyatağı istasyonunda.
Merdivenlerden aşağı baktığımda
Sen tırmanıyordun
Benim çıktığım noktaya.
Utanıyordum ben
Allah’ın kullarının yanında
Senin o ay beyazı tenine dokunmaya.

Çok vakit girmemişti araya,
Başlamıştık biz seninle
Hasret yaralarını sarmaya.
Ben bir sır vereyim aşkım sana:
Biz çıktık hayat yoluna,
Belki de rızamızın dışında
Bir sonu var
Yolun başlangıcının ardında.
Ama ben yürümek istiyorum sevgilim,
Seninle bu yolun sonuna,
Şükrederek Allah’a.