42. Peron Şiiri - Sarhoş Martı

Ve işte o tarihteyiz.
İlk sarılışımızın,
Aynı uykuyu paylaşmamızın.

Sen uyurken,
Defterimin ilk sayfasını
Gizlice seninle doldurduğum gece.

Kırk iki,
İlk kez benim için de bir anlamdı.
Kırk ikinci peron ,
Senin uğurun,
Artık benim uğurum

Doğrusu…
teşekkür etmeliyim,
Evet, hâlâ teşekkür ediyorum
İçimdeki tüm dağınıklığa rağmen.

İzimden sevmeyi öğrettiğin için.
Kendi yaralarımı göstermeye cesaret ettiğim için.
Sessiz, kimsenin görmediği yanlarıma
Dokunmaya, öpmeye, sarmaya izin verdiğin için.
Bana adım adım
“cesaret”in nasıl nefes alındığını öğrettiğin için.

En önemlisi…
Kendimi, bu kırık dökük halimle bile
Biraz olsun sevebilmemi sağladığın için.
Hayatın o kocaman, boğucu kalabalığında
Bana birkaç kısa, değerli, sıcak an ayırdığın için.

Ve evet…
Güvenin kırılabileceğini de
En güvendiğim yerden,
En çok sevdiğim ellerden öğrendim.
O kırılış vardı ve hala var
Sadece sessiz

Yine de…
seni özlüyorum.
Kopuskocaman.
Göğsümün tam ortasından,
Boğazıma kadar yükselen bir özlemle.
Bıçak gibi dağıtıcı,
Bal gibi tatlı bir özlemle.

Cinayetin dosyasında da yazdığı gibi,
Küçük,harflerle:

“sni çk svyrm”