Şiir bir çığlıktır, bir ilan-ı aşktır, sallanan bir yumruktur, bir umuttur, bir kurtuluştur...
Cahit Sıtkı Tarancı böyle der...
Şiiri bir türkü olarak görür Nazım Hikmet.
Necip Fazıl’a göre ise şiir, mutlak hakikati arama işidir.
Şiir seven birisi olarak, şiirin şahsın kendini bir ifade biçimi olduğuna inanırım. Ancak, bu anlatımın muhatabı belli bir mekan ve zamanda olmayıp, tek de değildir. Kavrayış da okuyana göre değişir.
Şiirde tema insanın ilgilendiği her konuyu içerir.
Faruk Nafiz Çamlıbel gönlün onulmaz ve onarılmazlığından bahsederken şöyle der:
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta