Onbeş temmuz ikibin on altı, hava sıcak
Halk meydanda, panzerler öbür yanda
Biri kendi halkım diğeri kendi askerim
Başlarında olanlar emir üstüne emir verdi
Askerim özünü bildi, emre karşı geldi
Halkın isteği ne ise hep onu belledi
Erler çaresiz, halk öfkeli...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta