14 Şiiri - Onur Saydam

Issız sokağın karşısında ki yâr,gün batımında ki çiçeksin
İnsanlar sokaktan çıktı,bazıları terk edildi gitti
Kalanlar ise yaşama sevincini buldu,ama yetmez
Sen beni kaybetsen bile,o elinde ki yumuşaklıkla bulmam lazım

Değiştim,defalarca değiştim,cam böceğim duyuyor musun?
Karanlığın içinde bile ışık yanar derler,o ışık sendin
Kayboldum bu yolda,düştüm ,tökezledim defalarca
Anlattım saatlerce,haykırsam yeridir ama olamadı

En umutsuz olduğum vakitte seni aradım ben
Nerdesin?kaldırır mısın beni o küçük köşemden
Kapalı bir yerdeyim,sanki bir hapishane bu alem
Ama var olmak için,yıkılmak mi gerekir?

Sevenler ve sevilenler,gittiler tekrarlar ile
Bir mazi olarak hatırlıyorum ,izler hala acıtıyor ruhumu
Bir ayna ile bakıştım,o sürette hiç bir his yoktu
Aşık bir derviş değildi,izlerdi ,katlanırdı kendine

Takvim 14 şubatı gösterse bile ,benim için hep aynı tarihti
Seni görmek istedim,adını bile önemsizken bu cihanda
Söyler misin bana kimsin sen?
Neden hatırlamadığım halde aklıma geliyorsun?