Açgözlülük hiçbir zaman iyi bir roman yazmadı; nefret Venüs'ün Doğuşu'nu çizmedi; ne de haset bize hipotenüsün karesinin iki kenarın karelerinin toplamına eşit olduğunu gösterdi. İnsan usunun zamanın vuruşlarına dayanan tüm yaratıları sevgiden doğmuştur —birşeye ya da birine duyulan sevgiden. Matematiği bile sevmek olanaklıdır.
-Harper Lee
Bir “Zaman” Masalı / Düş Ağacı
Kimine göre Bulutlarda yürüyen bir annedir zaman Kimine göre Bir boşluktur aramızda duran... Acaba hangisi?
-Hiç birisi, hiç birisi...
/Toz rengine boyanıp, gözyaşlarına bulandı ‘zaman...’ Bir düş masalı savuracak birazdan, Duymak istiyorsanız, bayramlık elbiselerinizi Giyip de gelin.../
Ben yoktum. Ben hiç olmadım aslında... Şu anda duyduğunuz da kendi sesiniz...
Siz ki, düşlerinizi Çocukken, oyunlarda kestiniz Ve can çekişirken onlar Büyümeyi seçtiniz... O ağacı da hiç seyretmediniz...
Kurak
bu renkler bu resme sığmaz dedim babaya insan çocukluğundan sonra yaşamaz aslında sağlamasını yapar hayatın
kenar süsü yaptığı defterini arar ısınamaz şu koca dünyada canını yakıp onca anın
hayallere soyunmak üşütür sonra en çok sevgiden terlemeli çocukken
bu beden bu kabire sığmaz dedim babaya çelikten çomakları kırılmış kalp durur oyun durmaz
ölümün canı sıkılır orda
kederden kurtulabiliriz belki öksürüğümüze ıhlamur ruhumuza insanlık iyi gelir
ama bu huzur bu ömre sığmaz dedim babaya elde kalır nisan yağmuru
Açgözlülük hiçbir zaman iyi bir roman yazmadı; nefret Venüs'ün Doğuşu'nu çizmedi; ne de haset bize hipotenüsün karesinin iki kenarın karelerinin toplamına eşit olduğunu gösterdi. İnsan usunun zamanın vuruşlarına dayanan tüm yaratıları sevgiden doğmuştur —birşeye ya da birine duyulan sevgiden. Matematiği bile sevmek olanaklıdır.
-Harper Lee
Bir “Zaman” Masalı / Düş Ağacı
Kimine göre
Bulutlarda yürüyen bir annedir zaman
Kimine göre
Bir boşluktur aramızda duran...
Acaba hangisi?
-Hiç birisi, hiç birisi...
/Toz rengine boyanıp, gözyaşlarına bulandı ‘zaman...’
Bir düş masalı savuracak birazdan,
Duymak istiyorsanız, bayramlık elbiselerinizi
Giyip de gelin.../
Ben yoktum.
Ben hiç olmadım aslında...
Şu anda duyduğunuz da kendi sesiniz...
Siz ki, düşlerinizi
Çocukken, oyunlarda kestiniz
Ve can çekişirken onlar
Büyümeyi seçtiniz...
O ağacı da hiç seyretmediniz...
Kurak
bu renkler bu resme sığmaz
dedim babaya
insan çocukluğundan sonra
yaşamaz aslında
sağlamasını yapar hayatın
kenar süsü yaptığı defterini arar
ısınamaz şu koca dünyada
canını yakıp onca anın
hayallere soyunmak
üşütür sonra en çok
sevgiden terlemeli çocukken
bu beden bu kabire sığmaz
dedim babaya
çelikten çomakları kırılmış
kalp durur oyun durmaz
ölümün canı sıkılır orda
kederden kurtulabiliriz belki
öksürüğümüze ıhlamur
ruhumuza insanlık iyi gelir
ama bu huzur bu ömre sığmaz
dedim babaya
elde kalır nisan yağmuru
o da sonbaharda yağmaz
Esra Güzelipek