© Copyright Antoloji.Com 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Antoloji.Com'a aittir. Sitemizde yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.
Bir mavi gecede başlamıştı sevdamız
Ve maviye çalmıştı bütün umutlarım o gece
Unutturmuştun bana karanlığın siyah olduğunu
Ve gözlerinde farkettim ilk kez
Bütün gecelerin mavi olduğunu
Bir mavi geceydi o
Bütün gecelerden güzel
Bir mavi geceydi o
Benim için ömre bedel
Ve sonra...
Bir gidişin vardı ki
Mutluluğuma inat
Bir gidişin vardı ki
Kırıldı içimde kol kanat
Umutlarımın mavisini alıp gittin
Denizlerimin mavisini çalıp gittin
Masmavi dünyama
Simsiyah bir çivi çakıp gittin...
Gittin
Ve sen de her yalan gibi
Bittin..
AHMET SELÇUK İLKAN
NİYE MAVİ-
Maviydi sevdam,deli mavi... Sana ait olan herşeyi,tüm yüreğimi o maviliğe gizledim.
Yine bir akşamüstü.Aynı ses kulaklarımda.Beynime nakış gibi işlenmiş söylediğin her söz.Bir gülüş,bir tatlı bakış,bir çift güzel söz.İşte bunlar üstüne bir dünya kurmuştum.Söylediğim her sözde, gördüğüm,duyduğum,yediğim,içtiğim...Anla işte her şeyde sen vardın.Ben hiç sensiz olamadım ki...
Sevgi nedir sende öğrendim.Acıyı da...Bir gülüş,bir gözyaşı,bir gülüş,bir gözyaşı daha.Tekrarlanıp durdu bu nakarat.ben seni sevmekten usanmadım ki...
O karanlık gecelerdeki tek umut ışığımdın.Mutluluğa çağıran bir ıslıktı sesin.Ben onun büyüsüne kapıldım.Seni sevmenin seninle sensiz olmanın dayanılmazlığının verdiği acıyı tüm benliğimle hissettim.Heran seni sensiz yaşadım.Söyle bir yürek sevgisizliğe ne kadar dayanabilirdi ki?
Hep pembe hayaller süsledi küçücük dünyamı.Senin üstüne kurulu tozpembe hayaller.Seninde bildiğin fakat hep görmezlikten geldiğin tek gerçekti; sadece kalbimle değil,tüm benliğimle sana ait olduğum.
Kaçmayı tek çare olarak gördün.Anlamak ve bir türlü kabullenmek istemediğin sevgim sanal değildi.Gözbebeklerinde duran ve akmamak için savaşan gözyaşın kadar gerçekti.Şimdi avuçlarımda gözyaşın hissediyorum.Kaçtın...Sadece benden değil,tüm gerçeklerden,sevgiden,aşktan.Benim olmak korkuttu belkide seni.Çözemediğim bir sevgi çıkmazının içinde buldum kendimi.Seni böylesine anlamsızlık çukuruna iten sevgimi,sevgisizlikmi ya da o sık sık kullandığın alışkanlık mıydı?
Neyse bilmek neyi değiştirebilir ki?