© Copyright Antoloji.Com 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Antoloji.Com'a aittir. Sitemizde yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.
Merhaba,
Şiir, resim, arkeoloji ve doğal çevreye ilişkin konular ilgi alanımdır. Sevdiğim bir şiiri sizlerle paylaşmak istiyorum.
İnsanın Mesleği Yaşamak
Ben bazen şarkılara gecikirim
Kuşlara gecikirim, güneşe, çimenlere...
Size gecikirim. Bazen de şarkılar
İşe geciktirir beni,
- Ben işe hep gecikirim. –
Şarkılar... öyle güzel ki
Bir mesleğim var, evet. İşim de var.
Şimdi buna şükür mü demeliyim?
Cumhurbaşkanlığı köşkünü dolaşıyor otobüs
Kış ortasında, çamurlu bir bozkır adamın yüzü,
bana bakarken
Mesleğimi soruyor sanki
- Mesleği duruşundan okunur insanın, bakışından.. –
Sıkılmış gök mavisi gömleğinin yakası da bana
bakıyor üstelik
Sonra, alelacele takılıvermiş kravatı, kravatındaki
siyah çizgi
Dayanamadım, söyledim, işimin eski bir handa
bekçilik olduğunu
Bazen pencereden sızan güneşle kolkola girmiş
Bir çilli begonvil
uyandırır beni. Sanki, bir anne
eğilir dünyanın mahmur yüzüne:
Sevgiye geç kalma... geç kalma sevgiye....
Anne, kar yağdı uykularıma, gülüşüm karlı
- Türkiye’nin kalbine kar yağıyor tertip
- Tertip, bu kar tutar be!
- Yalnızlıktan ufka bakamıyorum tertip!
Kar yağdı geceye, sevgilim beni terket
Ölüp gideceksin, hey koca Mahzun!
- Aynen böyle dedi aşkın gözyaşları –
Yaşamadıkların kalacak öylecene
Bunun için söylüyorum işte,
insanın mesleği yaşamak olmalı
Bunu söyleyecektim bir gün
sanki niye yaşadım yıllarca
sustu yapma karanfil
konuştu begonya:
Dokunmadın günlerdir, kurudu yapraklarım.
Dokun Mahzun!
M. Mahzun DOĞAN