Zeynep Kızın Korkusu Şiiri - Uslu Zen

Uslu Zen
91

ŞİİR


29

TAKİPÇİ

Zeynep Kızın Korkusu

Zeynep adında sekiz yaşında bir kız gördüm dün akşam. Evinin balkonunda gözlerinde kocaman bir korkuyla annesine bakıp yalvarıyordu.'Anne nolur içeri girelim'..
Korktuğu şey sadece bağıran insanlardı oysa. 'Şehitler ölmez, vatan bölünmez! ' En fazla üçyüz gençti yürüyen...Yaşadığımız acının hırsını sokakta avaz avaz haykırmakla çıkarmaya çalışan üçyüz genç. Ama Zeynep kız korktu. Korktuğu şey seslerdeki öfkeydi. Korktuğu şey tam olarak neden korktuğunu bilmemesiydi.Bir an düşündüm. Zeynep kız sadece birkaç kanı damarında kaynayan insan haykırışı duydu. Ya iç savaşın ortasında kalıp öfkeyi duysaydı? ... Ya bir iç savaşın içinde yaşadığının farkına varsaydı? ...
Ellerinde tabancalar, molotoflarlarla balkonuna bakan adamlar görseydi. Görmedi. Çünkü şanslı bir çocuktu, yaşadığı yerde şimdilik böyle şeyler görülmedi. Çünkü anne babası o görmesin diye haberleri bile gizli gizli seyretti. Tabancalı, tüfekli filmlerde bile kanal değiştirdi babası. Kızını mutsuzluktan ve korkudan korudu.Korkudan korurken ailecek yaşadıkları kaostan bihaber büyüttüler onu.

Yaşadığı ilden sadece birkaçyüz kilometre uzakta başka bir çocuk evinin balkonunda az evvel babasının yada abisinin ölüm haberi için ağlıyordu belki. Sadece bir kaç saat sonra yakasında şehidinin fotoğrafı ve dik durması telkinleriyle mezarlıkta ayakta duracaktı içindeki acıyla.O çocuk da korkuyordur şimdi diye düşündüm. Ama Zeynep kız asla anlayamayacak hissettiklerini.

Günün birinde başımızdakiler baş olduklarının, ellerindeki tabancaların oyuncak olmadıklarının,insanımızın hayatının strateji oyununda bir level atlayınca ceplerine düşen dolarlar olmadığının farkına varmazlarsa eğer Zeynep kız ve o çocuğun korkuları aynı terazinin kefesinde buluşacaklar. Belki de yarın.

Ben Zeynep kızın gözlerindeki korkuyu da, öksüz çocukların acısını da, anne olmak lutfunun elinden alındığı ruhu toprağa gömülmüş kadınları ve televizyon spikerlerinin içim acıyor ama gülümsemem lazım haberleri sunarken diyen gözlerini görmek istemiyorum.

Bunun için beyinsiz olmamı tercih edenler var biliyorum. Ya da kör,.. Ama ben kör olmayacağım. Ben, pamuklarda büyütülmüş Zeynep kız, geleceği çalınmış çocuk, canından bir parçayı içindeki kara toprağa gömen anne... Biz kör olmayacağız.Biz görürken kimse bize kör muamelesi yapmasın. Korkutmasın, sindirmesin. Kimse Zeynep kıza 'Televizyondakiler malesef gerçek hayat kızım' diye acı bir açıklama getirmek zorunda kalmasın.

SERPİL ŞEN

Uslu Zen
Kayıt Tarihi : 5.10.2012 11:23:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • Zeynep kırmızı
    Zeynep kırmızı

    İnşaallah şairem çocuklarımız güvenle baksınlar yarınlara
    Gülen yüzleri hiç solmasın çok güzel bir konuya değinmişsiniz hem hüzünlenerek hem beyenetek okudum yürek sesin daim olsun slmlr

    Uslu Zen

    Teşekkür ederim şairem.

TÜM YORUMLAR (1)