Yılmaz Özkan Şiirleri

52

ŞİİR


5

TAKİPÇİ

Konya doğumludur.Ufak yaşlardan beri şiire merakı vardır.Önceleri sadece seslendirme yaparken lise yıllarında yazmaya başlamıştır.Kendisi mimardır.

Yılmaz Özkan

Bedellerin bile bir hükmü kalıyor insanda.
Sadece hüküm verildiği zaman anlıyorsun.
Bunun diğerlerinden daha apansız olacağı.
Yalnız ve aheste yürümek bu olsa gerek.
Yalnızlığın bile çoklara galip geldiğini biliyorsan eğer,
Evet bir şeye,

Devamını Oku
Yılmaz Özkan

Gökyüzünden rahmet iner akşamlarıma,
Kokusuna sığındığım bereket toprağı.

Yüzün tebessüm bulutu göklerde,
Yer kıskanır, kıskanır üstünde beşer.

Devamını Oku
Yılmaz Özkan

Seni beklemeye o kadar çok alıştım ki,
Gelsen de bekliyecem artık, gelmesen de.
Nedendir bilmiyorum.
Sevdin mi dersen çok kere çok.
Senli sensiz fiilleri,
Senle çekimlenen her şeyi.

Devamını Oku
Yılmaz Özkan

Bir an uçup gittin sandım mabedine,
Yeniden can vermekmiş niyetin, gönlümdeki en sevgiliye.

Kanatlanmış yüreğim gökyüzünde seni bekler,
Gel ey sevgilim, bu müjde seni ister.

Devamını Oku
Yılmaz Özkan

Sana gelen yollarım harap, tutulmuş köşebaşları,
Dönüşüm yok ey yar, yakmışım gemileri.

Yol ver de geçeyim şu sevda geçidini,
Yürütme beni bilmediğim patikalarda.

Devamını Oku
Yılmaz Özkan

Gönlüm de yetim kaldı benim gibi.
Başım okşansa ne çare.

Devamını Oku
Yılmaz Özkan

Kalanlar gidenler kadar cesur olmadı.
Olamayacak da.
Gidebilenlerce tanımlanan bir dünyada.

Gitmek bu kadar kolay anlatılmalı,
Sadece bedenlerce var olunan bir çağda.

Devamını Oku
Yılmaz Özkan

Çoklar sıkıştırdım şu kısa ömrüme,
Çok sevdim, çok güldüm, çok ağladım...
Çok kez seni anlattım kendime.
Çok sefer seni yamadım gönlüme.
Çok yaşattım seni hayalimde.
Her şeyi çokça yaşadım kendimce.

Devamını Oku