Yazar Arifzade Şiirleri

62

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

ARİFZADE: Asıl adı Abdülmecit ERDOĞAN’dır. 1970 yılında Konya’nın Cihanbeyli İlçesinde dünyaya geldi. On aylıkken geçirdiği rahatsızlık sonucu sağ bacağı felçli kaldı. İlk ve ortaokulu Bulduk Köyünde okudu. Ortaöğrenimini Cihanbeyli ve Konya Karatay Liselerinde tamamladıktan sonra 1988 yılında girdiği Selçuk Üniversitesi İlahiyat Fakültesini 1993’te bitirdi. Bilecik, Van, Adana, Eskişehir ve Konya illerinde öğretmen olarak çalıştı. Doksanlı yıllardan bu yana yazı çalışmaları yapan Arifzade, eserlerinde giderek bireyselleşen dünyada insanın daha ...

Yazar Arifzade

Ağla yüreğim ağla, durmadan ağla.
Mutluluk nerede, huzur kimde?
Belki her daima dışta, belki de içte.
Belki tüm bedende, belki de başta.

Ağla yüreğim ağla, durmadan ağla.

Devamını Oku
Yazar Arifzade

Ah be çocuk, ah be çocuk;
Sen dönülmeze gittiğinden beri,
Aklım yoklukta, yüreğim serseri.
Ne kemik kaldı bende ne de deri.
Günüm gecem, her anım zemheri.

Devamını Oku
Yazar Arifzade

Bu dünya hayatı bir oyundu;
Neden mala, mülke kandın?
Hepsi faniydi, unuttun mu?
Mülk seni kurtarır mı sandın?
Bak işte öldün gittin uhraya;
Cehennem ateşinde yandın.

Devamını Oku
Yazar Arifzade

Lütf-i kebirdir Anadolu’da kadın.
Evlattır, hanımdır, annedir, yârdir;
Vefakârdır, çalışkandır, çilekeştir.

Tarlada çalışır, ev bakar, yük taşır.
Dedeye bakıcı, nineye yoldaş olur.

Devamını Oku
Yazar Arifzade

Anneciğim sen gideli;
Rüzgâr esti, bulut indi, gün döndü.
Boynu bükük, benzi soluk tenhalarda ağladım.
Sağa baktım, sola döndüm, yıkıldım.
Yağmur yağdı, güneş battı, ay söndü.

Devamını Oku
Yazar Arifzade

O gideli sürüklenirim dertten derde.
Ne huzur kaldı yürekte ne akıl serde.
Şefkati değerdi ruhuma her kederde.
Buseleri şenlendirirdi simamı bir de.
Sürur, nasıl da yittin onsuz günlerde.
Hayat neyime lazım, gözüm kabirde.

Devamını Oku
Yazar Arifzade

Bahar vardı bir de;
Yanından dolanıp geçerdi kışı.
Üç ayla mukayyetti sonuyla başı.
Ve yeşertir geçerdi kuruyu, yaşı.

Bahar vardı bir de;

Devamını Oku
Yazar Arifzade

Ne hünkarlar geçti; ağalar, beyler, hanlar.
İnmedi bayraklar bir an, susmadı ezanlar.

Ne hainler görüldü; arkada kuyu kazanlar.
İnmedi bayraklar bir an, susmadı ezanlar.

Devamını Oku