Yaşlı Adamın Üç Çocuğu Şiiri - Veysel To ...

Veysel Toprak
412

ŞİİR


4

TAKİPÇİ

Yaşlı Adamın Üç Çocuğu

Yokuşta bir gecekondu...
Yerler dizboyu çamur...ve sefalet...
Yalvarıyor yaşlı adam: 'Allah'ım affet! .'

Evin içinde iki küçük oda;
ne tuvalet...ne mutfak...
...yalnızca, oda.
Ağlıyor yaşlı adam: 'Böylece ölmeliyiz! .'

Merhametsiz karanlığın içinde
yarı doğmuş üç çocuk...üç özürlü...
Birinin morarmış elleri...çıkamıyor aydınlağa...
Öteki çıkıyor da ne olmuş
ona zaten dünya zindan olmuş...
Hele biri var ki hem üşüyor...
...hem de elindeki fotoğrafı öpüyor durmadan...
Daha küçük bir çocuk o!
Elleri üşüyor...bedeni üşüyor...ama
üşümüyor dudakları...
Çünkü öpüyor...durmadan öpüyor fotoğrafı...
Üzülüyor yaşlı adam: 'Baba olmak hüner değil! .'

Kederli, yaşlı adam utanıyor...
İçtiği her sigara gibi kederli,
yaşadığı her gece gibi karanlık...
Yokluk saplanmış bir bıçak gibi...
Hiçbir güneş avutamaz karanlığını...

En büyük çocuğu, durmadan küfrediyor...
Evden çıkmak istiyor...öldürmek istiyor...
Küşmüş...barışmak istemiyor Tanrıyla...

Ortanca çocuk, hep uyuyor sanki...
Üzülüyor ama...görmek istiyor.
Rezilce de olsa...maviliğe koşmak istiyor...

Küçük çocuğun elinde fotoğraf...
uyudu gecelerce...görmek umuduyla...düşünde...
...annesini...sonsuz rüyalarında...
Sanki bin yıl geçse bile,
umursamıyor gözyaşlarını...
Hem ağlıyor...hem öpüyor...

Veysel Toprak
Kayıt Tarihi : 29.11.2002 15:11:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!