Yanık Şiir Şiiri - Özdemir Aydın 2

Özdemir Aydın 2
1113

ŞİİR


11

TAKİPÇİ

Yanık Şiir

Karlı dağlar arkasında açan gonca güllereydi
yolumuz.
Kardelenlerin üşüdüğü karlı dağlar arkasında saklıydı
sevdamız.
Üşüyen ellerin, titreyen yüreklerin,
Sabahı olmayan gecelerin müptelasıydık.
Ağlaşırdı karafanfiller, ağlaşırdı öksüz bedenler.
Kimseye muhtaç olmadan,
Bir çalıya tutunmaktı bütün çabamız.
Kader ya
Her şey kendi acısında,
Herkes kendi acısına ağlardı.
Yetim yetimliğine,
Hasta dermansızlığına,
Göz kendine,
Yürek kendine,
Su bendinde akmayışına ağlardı.
Herkes kendi duyacağı kadar çığlık atardı.
Kimse bilmezdi, kimin kaç geceler gözyaşı ile yastık ıslattığını.
Delice sevilirken bahane bulup gidenlere,
Daha dün yanındayken, bugün yanında olmayanlara.
Yoksa biz yanlış şairin şiirini mi okuduk.
Yarına hayaller kurdurup, sabaha terk edenlere küfrümüz.
Yarım bırakılmış bir mezar taşına yazılı isim gibi unutuldu ismimiz.
Halbuki karlı dağlar arasında açan gonca güllereydi
yolumuz.
Kardelenlerin üşüdüğü karlı dağlar arasında saklıydı
sevdamız.

Özdemir Aydın 2
Kayıt Tarihi : 4.12.2019 13:09:00
Şiiri Değerlendir
Hikayesi:


Gece yarısı yazdım.

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!