Yalnızlık Şiiri - Ümit Kara

Ümit Kara
14

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Yalnızlık

Hayallerimle beni içine atan kainat
Yok oldum derinliğinde yalnız hayat
Beni yakıp yıkan sade bir aşktı
Aşkın beni yalnızlığa sattı
Tutkum yalnızlığınla savaştı
Yıkık kent gibi terk ettin beni
Sevdamı yaktın kül ettin gittin
Gittin ya sensiz kaldı bu diyar
Yalnız bir yetim sevdam birde ben kaldık
Virane olmuş iki dost
Mavi bir buluttu bizi ıslatan sırılsıklam
O da terk etti senle birlikte
Tüm umutlarımı aldı gitti
Çölü andırıyor yokluğun dayanılmaz
Seraplar görüyorum ama ellerim bomboş
Bu çölün nergis çiçeği
Sensiz zehirli bir sarmaşık olmuş ve sarhoş
Zor gelmeye başladı yokluğun dayanılmaz oldu
Sensizlikten yüreğim figan doldu güllerim soldu
Sanmaki alışamadım sensiz hayata
Alıştım alıştımda bir anlatamadım kuruyan gülümüze
Sarardı soldu gülüm sensizliğinde
Açmaz oldu yaprakları güldüğünde
Bu gönlüm Rab`den rahmet ister
Kuruyan gülümüz solmasın diye
Senden bir umut ister
Yüreğindeki bu koru alevle diye
Delikanlıyım Artık deli kanım durmaz damarda
Akmak ister sensiz buralarda
Ölsemde artık zor gelmez bu deli sevdaya
Kazıdım kalbimin derinliklerinden sevdanın tortularını
Ama bir türlü silemedim aşkının kalıntılarını
Bu bile beni yakmaya yeter
Benim sevdam seni bir ömür beklemeye değer
Benim kalbimdeki sevda bir ömrü yakmaya değer
Olsun sen yoksun ama yalnızlık var yanımda
Bana her zaman sadık yar
Bir gün kavuşamazsak eğer
Sevdamın şarkılarını ona söyleyeceğim
Bir gün kahrımdan ölsem dahi
Yalnız yalnız ama yalnız seni seveceğim

Ümit Kara
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!