Yalnızlık Şiiri - Yunus Emre İspir

Yunus Emre İspir
99

ŞİİR


22

TAKİPÇİ

Yalnızlık

Yalnızlık, kurak çölde bir damla serap,
Ateşten çevrili ıssız bir adadır,
Buz kesmiş zindanda elem dolu azap,
Mutluluk olduğu söylenen masaldır.

Hıçkıra hıçkıra ağlama sesinin,
Sadece vicdandan duyulduğu yerdir,
Gelmiş olsa da meçhul gidiş vaktinin,
Başka yolcunun olmadığı trendir.

Rahat uyku aldırıp yaşatmayacak,
Yatak bile ha bire batıp duracak,
Tanrı bile aransa bulunmayacak,
Yıkılmayan taşla örülmüş kaledir.

Kendi sesini dahi unutmuş olmak,
Derdini süzülen yaşlarla anlatmak,
Ömrünü ömürden yavaşça çalacak,
Zamanın da kederle durduğu yerdir.

Gönül verdiğin sese hasret olmanın,
Yazdığın romanlar dolusu sayfanın,
Duvara gözleri çizilen kadının;
Olmadığı inzivadır o yalnızlık...

17 Nisan 2018

Yunus Emre İspir
Kayıt Tarihi : 2.1.2021 20:48:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!