Yalnızlık Şiiri - Talat Uzunaslan

Talat Uzunaslan
155

ŞİİR


28

TAKİPÇİ

Yalnızlık

Yalnızlık, boş sokaklarında İstanbul’un
Gezdiriyor gece yarısı yorgun bedenimi,
Sessizliği bıçak gibi bölüyor birden
Homurdanarak geçen araba;
Eziyor yalnızlığa peydahlanmış düşlerimi.

Uzaktaki ışıklar oynaşıyor bir kedinin gözbebeklerinde,
Evler,sahibini uyutuyor durgun beşikte,
Varlığım tartısında ömrün, ağır basıyor azlığım
Gökler düşüncelerimin salıncağı oluyor
Sallıyor beni yıldızlara tutunmuş yalnızlığım.

Asabiliğim depreşiyor birden bu mavisi eksik
Matem giyinmiş gecenin koynunda
Öyle kafalar vücut buluyor ki beynimde,
Midemi bulandırıyor iğrençlikleri
Bir sümüklü böcek kıvamında…

Yalnızlık gecenin aynasıdır, ne olduğunu gösterir insana
Aklın, fikrin dağınık saçlarını tarar sükûtun elleri
Başını okşar yeni umutların, yetim hayallerin.
Dağlar daha yüksek gelir, alçaklar daha alçak;
İnsana ne olmadığını gösterir bu yalnızlık halleri.

Yalnızlık alıp götürdü işte bir gece yarısı,
Birer birer geçtim evleri, sokakları,
Gölgem tuttu yalnızlığın elinden,
Kirli lambalar altında
Bir uzayıp bir kısaldı palyaço kılıklı herif!

Gündüz, Kadıköy sahillerine dadandık
Gece, mahallenin karanlık sokaklarına;
Gecesine başka aldandım, gündüzüne başka
Kralın soytarısı gibi ikiyüzlüdür yalnızlık.

Talat Uzunaslan
Kayıt Tarihi : 12.1.2019 01:10:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!