Yalnızım Ama Varlığın Yeter Bana

Gülcan Özkan
27

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Yalnızım Ama Varlığın Yeter Bana

Bendeki bu yalnızlık nasıl tarif edilir bilmem ki.
Yüreğimin sızladığını mı anlatsam sana, yokluğunun acısını mı?
Yoksa seni ne kadar çok özlediğimi mi…
Çok mu dalgın gözüküyorum oradan.
Dalmışım. Evet dalmışım. Gözlerine dalmışım.
Kalbimle savaşmışım.
Ruhumu okşadığında mutlu olmuşum.
Sen olmadığında karamsar yaşamışım.
Ağlamışım, üzülmüşüm…
Çare olmuş mu peki?
Olmaz ki. Olamaz ki…
Delik deşik olmuş bu yürek, parçalara ayrılmış adeta.
Geceleri karanlıkla sırdaş olmuşum.
Gündüzleri güneş varken aydınlığı aramışım.
Talihsiz miyim peki? Neden böyle yalnızım?
Etrafımda insanlar var aslında.
Ruhum yalnızlığı seçmiş, kimsesiz kalmış belli ki.
Günler geçiyor sensiz.
Her yeni gün, bir gün daha eksiltiyor hayatımdan.
Kalan günleri mi saysam? Geçen günlere mi üzülsem?
Hayır. Üzülmeyeceğim bu andan sonra.
Ben üzülmek için mi doğmuşum?
Yaşadığım güzel günlerle mutlu olacağım.
Budur kararım.
Seninle geçen günler en iyisiydi sanırım.
Varsın hayalimde, yalnız da kalsam.
Varlığın yeter bana, mutlu ol canım...

Gülcan Özkan
Kayıt Tarihi : 5.7.2012 15:18:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!