Yalnız Kalan Bir Zemheri Hikayesi

Dursun Tombul
561

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

Yalnız Kalan Bir Zemheri Hikayesi

Yılların ağırlığı sırtında,
Mevsimliğinden soyunmuştur
Zemheri ayı.
Ellerinden,
Dışarı fışkıracak neredeyse
Damarları.
Teselli hakkı da yok;
Hicaz Taksim yapan kemandan.
Kışın orta yerinde,
Nereden çıktı bu gün güneş.
Acımasızca,
Derilerini yüzüyor zaman.

Geceler,
Paslı bir kerpeten.
Asırlık çınar ağacının
Bir bir söküyor dişlerini.
Ürkek yavru serçe kuşun,
Kalmadı ağlayacak yeri.
Gün, bir sürü yeminlerini göndermiş,
Dönmeyecek gibi.
Anlaşılan, çok süre var sabaha.
Karman çorman umutlarımın
İntiharları bitmiyor,
Delik deşik rüyalarımda…

(10 Haziran 2011-9.şiir kitabımdan)

Dursun Tombul
Kayıt Tarihi : 9.7.2020 15:34:00
Şiiri Değerlendir
Hikayesi:


Bir gece senfonisinden kısa arya....

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!