Vaveyla II (kış) Şiiri - Elif Ebru Aydın

Elif Ebru Aydın
11

ŞİİR


4

TAKİPÇİ

Vaveyla II (kış)

“vakit kış..”

Yine bir sır aksamındayım
Çözemediğim düğüm
Sevdiğin şarklar nalân kulaklarımda
Hüznün ardında gizemli bulutlar
Sahi bu diyarı terk edeli
Kaç nefes boğazına düğümlendi vâveyla ?

Buhran buhran içime çekiyorum
Gözlerini andıkça tırpanlanıyor gönül tarlam
Gözyaşlarım sevda uçurumunda…
Hüzün satıyor ellerinde şehrimde gölgelenen bulutlar.

Mâtemim sanadır vâveyla
Sitemim, yasım, âhım, sana..(!)
İlmek ilmek ruhuma işlenen bir nakışsın adınla
Söküp at desen de sökemediğim
Bir roman mıydın şiir mi
yazmakla bitiremediğim …?
Kelâm tükendi aşk lugatımda
bir sen tükenmedin
Dipsiz bir kuyu
İçine gömdüğüm aşk’a meftun hüznümle
Biriktirdiğim bir seraptın vâveyla…

Gelmedin…(!)
Ne de çok bekledim oysa
Tanıktır suladığım mor menekşe
Rüzgardan salınarak süzülen bahçemde ki salkım söğüt tanıktır..
Duvara tırmanan haylaz sarmaşık
Ve sensiz bir seherde ayaz da buğulanan pencere.
Sen başka alemde
Ben sana çıkmaz yolların eşiğinde biçâre…

Karlar yağıyor üşüyen ellerime vâveyla
Yine şehrimin ağuşuna beyazlar düştü
Sensiz bir mevsim daha takvimden göçtü
Bir bank üzerine yığılmış onca hüzünle
Seyre dalarken maverânın simâsına
Beyaz bir melek gülümsüyor dudaklarıma…
Yine karlar yağıyor üşüyen ellerime vâveyla

Bir hüzün akşamını ağırlıyor kalbim
Buzuldan kalma şu koca kent
Yamaçlarına vardığım onca uçurumun sonunda
Gömüp hatıraları
Hicret ediyorum kalbinden hicran ülkesine

Nâr olmana rızam yokken
Uğrunda yâr olurum sensiz …!

Elif Ebru Aydın
Kayıt Tarihi : 28.11.2019 14:30:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!