Utandım İnsanlığımdan!

Abdulkadir Karaman
216

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Utandım İnsanlığımdan!

Sırtına yapışmış aç keneleri
Yara, bere olmuş kan sineleri
İnsana yapılan işkenceleri
Görünce utandım insanlığımdan.

Siyah, beyaz, sarı mühim mi rengi?
Canı can, kanı kan, var mı bir dengi
Yok etmek isterler arzdan mihengi
Görünce utandım insanlığımdan.

Alemin yükünü götüren odur
Külfette nimeti bitiren odur
Açlık, yokluk, kıtlık yetiren odur
Görünce utandım insanlığımdan.

Armağan eylemiş sahibi mülkü
Taşır ezel, ebet bu ağır yükü
İnsana eziyet yakışmaz çünkü
Görünce utandım insanlığımdan.

Acı, çile ne var garibe yükler
İnsafsız, vicdansız çiğner, sürükler
Ne kadar alçakmış adı büyükler
Görünce utandım insanlığımdan.

Yedirmezler zayıflara tatlı aş
Bunların yüreği ya mermer ya taş
Barış için diye yaparlar savaş
Görünce utandım insanlığımdan.

Uyuşmuş beyinler, hâkim atâlet
Görülmemiş böyle korkunç rezâlet
Gaspedilmiş, yok hak, hukuk, adâlet
Görünce utandım insanlığımdan.

18 – 11 – 2001

Abdulkadir Karaman
Kayıt Tarihi : 16.2.2004 14:57:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • Türkiye Cumhuriyeti Yukselakcum
    Türkiye Cumhuriyeti Yukselakcum

    ZÜLMEDEN HER ZAMAN O ZÜLMÜN ALTINDA EZİLİR .KİM NE DERSE DESİN.

  • Ece Kaya
    Ece Kaya

    Dünya zıtlıkların yaşandığı kocaman bir sahne. İnsanın insana ettiği ise gözler önünde, hem iyilik hemde kötülük olarak.Sizde bu acı gercekleri gayet güzel anlatmışsınız yüreğinize sağlık

  • Muammer Çelik
    Muammer Çelik

    ozan ozan akmis siir, yakti gecti bir yerleri yine...

TÜM YORUMLAR (3)