Üşüyorum Yokluğunla

İlknur Birkent Bektaş
23

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Üşüyorum Yokluğunla

Ben sabahın alaca karanlığında,kumsalda yürürken,
Sesiz di dalgalar,
Susmuş dinliyorlardı,
Bendeki SENİ anlatıyordum,
Gelgitler yaşayan denize…
O bile sustu dinledi.
Buz gibi oldu.
İçim ürperdi.
Ben çok sevmiştim,
Ama o istememişti dedim….
Yanaklarım ıslandı,üşüyordum …
Ben buzdolabıydım ona göre,
O beni bilmiyordu! ?
Ben korkuyordum ………
Hep söylemiştim ben ona sevdiğimi.
O istememişti….
Benden nefret ediyormuş? ? ? ? ? ?
Kumlar çekiliyor ayaklarımdan,
Kanım çekiliyor düşününce bunu ….
Bir sevgi,birde nefret üfffff
Sert bir dalga ile sırılsıklam…
Sular buz gibi ıslandım titriyorum…
Yürüyen bir iki insan gördüm uzakta,
Yalnızlığım geldi aklıma…
Senle olmak geldi içimden.
Sen yoktun!
Hayalin bile uzak,
Yasaksın bana,
Üşüyorum yokluğunla….

(AVŞADAN BİR ANI 2003)

İlknur Birkent Bektaş
Kayıt Tarihi : 16.1.2004 17:40:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!