Umut Şiiri - Tuna Bozbey

Tuna Bozbey
70

ŞİİR


4

TAKİPÇİ

Umut

Bir adam vardı
Yalnızlığın kucağında
Sütünü emiyordu
Kan ve irin fışkıran
Gerçekle dolu göğsünden
---------------
Asırlar asırlar önce
Umut, vebalı bir odada
Oturur kendi köşesinde
Antik sandalyesinin üstünde
Kaşırken kendisini
Oynayıp durur kendisiyle

Tanrı’nın, makam odasından
Çıkıp gelmesiyle
Rahatı bozulur umudun
Sahip olur kendisine
Ve bırakır oynamayı kendisiyle
--------------
- Kaşınıyor değil mi?

- Belki.

- Acıyor değil mi?

- Bundan sana ne ki?

- Sen, benim özensiz parçam
Ya seni iyileştireceğim
Ya da benimle olmaktan
Seni azat edeceğim
----------------
Tanrı, veba odasında
Bir aradadır umutla
Birbirinden kirli elleriyle
Dokunur umudun yaralarına

Yaralar büyür, büyür;
Tüm vücuda yayılır, yayılır;
Hepsinden kan ve irin fışkırır
Tanrı korkar ve küçülür
Umudun yalınlığını ısırır
Ve yalınlıktan yoksunluk fışkırır
---------------
- Sen hastalıklı şey,
Özensiz ve çelimsiz parçam
Seni yarattım fakat
Sana bir çare olamadım

Ben cahil şey,
Senin kaşıntılarından yıldım
Şimdi seni ebediyete kadar
Kendine mahkûm kılacağım
--------------
En sonunda Tanrı da evi terk eder
Umut, artık bir başınadır
Umut, artık yalnızlıktır
Ve nihai anlamına erişir
---------------
Yalnızlık, yoksunluğun keşfiyle
Gittikçe azar, azar;
Yalınlıkla oynar, oynar;
Yoksunluk fışkırır, fışkırır;
Üst üste birikir, birikir
Ve odada bir bebek belirir

Bebek, yalnızlığın göğsüne yönelir
Emer, emer; emdikçe büyür, büyür
Ve yoksunluktan, yetkinlik yetişir
Artık, yalnızlığın bir yoldaşı vardır
---------------
Nice asırlar sonra
Tanrı, kendini unutturduktan sonra
Beliriverir makam odasında
Evine bakar ve şaşırır

Önceden, bir umut yaratmıştır
Ve yalnızlığına sebep olmuştur
Şimdiyse her şey yalnızlıktır
Yoksunlukla kaplı, inkâra yetkin,
Karşısında bir adam belirir
Kendinden tamamen emin
Ve tartışmaya girilir:

- Sen de nesin,
Yalnızlığımın yüce bir eseri misin?
Eğer öyleysen derhal
Ayağıma kapanmalı ve itaat etmelisin

- Beni sen yaratmadın ki
Nasıl bu hakkı kendinde bulursun?
Sen yalnızca görmezden geldin
Nasıl umduğunu unutursun?

Sen bir hastasın
Umudun da hastalıklıydı
Sen onu terk ederek
Anlamlı kıldın
Fakat o beni yaratarak
Kendini yok kıldı

Pis alçak gönüllülüğünün eseri
Seni inkâr ediyor
Şimdi git ve kendini
Kendi hastalığına yor
---------------
Antik bir odada
Bir yetkin adamla
Bir iyileşmekte olan hasta;
Tanrı kirli elleri boş döner
Ve evinden temelli çekip gider
---------------
Bundan önce Tanrı’nın
Neden evini ziyarete geldiği bilinmezdir
Ama bir daha gelmeyeceği kesindir
Bundan sonra Tanrı’nın
Ellerinin temizliği bilinmezdir
Ama vicdanı temizdir

Artık hem yalnızlık hem de
Yoksunluk anlam kazanmıştır
Yalnızlık, soyunu devam ettirecek
Sadık bir nesile kavuşmuştur
Ve yerini yeni bir umuda bırakmıştır
Doğacak yetkinliklerin
Yeni isimleri anlamsızlıktır
--------------
Bir adam vardır
Önceden, şimdi ve daima
Yalnızlığın kucağında
Sütünü emer
Kan ve irin fışkıran
Gerçekle dolu göğsünden
Ve yalınlığını sıvazlar
Evini yoksunlukla
Ve anlamsızlıkla
Tamamen kaplayana kadar

Tuna Bozbey
Kayıt Tarihi : 12.8.2019 22:04:00
Şiiri Değerlendir
Hikayesi:


Bir Adam-Umut https://hayatinanlamisiirblog.home.blog/2019/06/07/umut/

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!