Tren Şiiri - Ömer Yağmurcu

Ömer Yağmurcu
6

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

Tren

Gökyüzünü göremeyen vasat bir tren gibi
Gidiyorum yalnız bir şeritte
Her durakta hüzünler biniyor bitkin özüme bu kentte
Gidiyorum sabit bir hızda
Hayatın umursamaz monotonluğunda...

Hüzün yükleri ağrıtıyor yorgun sırtımı
Rayların çıkardığı acı çığlıklar eşliğinde
Gidiyorum istasyonlara istemsiz gamlar beşiğine
Dönsün yolum kederden artık girsin sonsuz deliğine

Affediyorum kendimi azad ettim derdimi
Tozlu raflara kaldırdım mücella hislerimi
Mıntıkamdan uzaklaşıyorum kendimde miyim? bilmiyorum
Kayboluyorum biçare düştüm bitap ne çare?

Dokunuyor kulaklarım deniz şırıltılarına
Çıkamıyorum kabuğumdan özlemim istiridye kabuklarına
Tüttürüyorum kızgın buharımı kaçsın diye matem dehlizimden
Vuslat için kovalasın inci mercan peşinden...

Ömer Yağmurcu
Kayıt Tarihi : 28.5.2019 22:53:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!