Toprağın Kızı Şiiri - Fisun Gökduman Kökcü

Fisun Gökduman Kökcü
139

ŞİİR


7

TAKİPÇİ

Toprağın Kızı

Işık vuruyordu yüzüne...
Kuraklıktan çatlamış toprak gibiydi teni,
Boz bulanık akan çaylar gibiydi gözleri,
Kurumuş ağaç dalları gibi elleri...
Bembeyaz saçlarında, çileli hayatının son izleri...
.
Işık yayıyordu yeryüzüne...
Her sözünde, bilgelik akıtıyordu dilleri...
Her soluğunda, insanlığın yediveren gülleri...
Gözünü toprağa dikmiş, belli ki sayılı günleri...
Yine de ağaç dikiyordu, yine de, yine de bıkmadan,
Görmeyeceğini bile bile, ağacın vereceği meyveleri...
.
Işık vuruyordu yüzüme,
Baktıkça o boz bulanık akan çaylar gibi gözlere...
Konuşmadık, konuşamadık,
Kalpten kalbe anlaştık...
O sözleri, hele ki o sözleri...
“Sev” diyordu,” insanı sev”...
“Hayvanı sev, toprağı sev, doğayı sev”...
“Sen sevmezsen, ben sevmezsem,”
“Kim sevecek bu öksüzleri?”
.
Işık yayıyordum yeryüzüne...
O’nun ışığını yansıtan,
Ayna olmuştum birden bire...
Aşıladığı bu ruhtan,
Fışkıracaktı, taze bir fidan,
Büyüyüp ağaç olacak, uzayacaktım gökyüzüne...
Bende yaşayacaktı bundan sonra,
Mirasım buydu, Toprağın kızı’ndan...
.
Işık vuruyordu yer yüzüne,
Karanlıkları aydınlatan...
Baktım o boz bulanık akan çaylar gibi gözlere...
Bir damla gözyaşı akıp gitti toprağa,
Can verdi, kurumuş daldaki yaprağa...
Sarıldım o kurumuş ağaç dalı gibi ellere...
Vakit geldi işte...
Zaman akıp gitmişti tüm hızıyla,
Alacağımı almış olmanın derin huzuruyla,
Vedalaştım, Toprağın kızı’yla...
.
.
.
Doktor Fisun Gökduman Kökcü ---Muğla--- 4 Eylül 2018

Fisun Gökduman Kökcü
Kayıt Tarihi : 27.11.2021 10:54:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!

Fisun Gökduman Kökcü