Toprağa Karışanlar Şiiri - Sümer Güven

Sümer Güven
2

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Toprağa Karışanlar

Aslında her şey anılar biriktirmekle başlıyor.
Kimisi için güzel,kimisi için kötü
İnsan yeri geldiğinde anılarına sarılabilirken
Aynı zamanda da kaçabiliyor.
Sonra durup ileriyi düşünüyor insan
Ya kaybedersem sevdiğim sesi, gözlerine baktığım
insanı.
Bu düşünce zihninde sürekli yer edinirken
Ansızın insan kendini hastane önünde
Hüzünlü suratlara bakarken buluyor.
Ardından bir doktorun çıkıp
Kendinizi her şeye hazırlayın demesiyle
Kaybetmeye hazır olun diyor
Öyle garip bir cümle ki bu
Neyin hazırlığı yapılabilir diye düşünüyor insan
Sonra zaman alıyor insanı
Sert lodosta ipi kopmuş uçurtma misali
alıyor ve hiçliğe sürüklüyor.
İnsan kendini boşlukta sürüklenirken bulduğunda
ansızın bir telefon ve
yine hastane önünde daha hüzünlü insanlar
Doktor hastamızı kaybettik diyor.
Sonra yıllarca gördüğün gözler kapanmış ve sessiz bir şekilde yatıyor.
Boğazda bir düğüm, gözler ağlamamak için kanlanmış.
Ertesi gün hiçlikle birlikte uyanışla başlıyor kabus.
Musalla taşında bekleyen tabut.
Yanında çaresizliği düşünen sevdiği
Tabutu bekleyen 1.5 metre derinliğinde ki toprak
Beyazlar içinde uğurlanırken eller çamurlu
İnsanlar buldukları küreklerle toprağa boğarken sevdiğini sadece yaşlı gözlerle seyrediyorsun.
İnsanlar gelip başınız sağ olsun deyip yaranızı deşerken kurtuluş arıyor insan.
Sonra bakıyorsun ki insan sevdiği insanı
toprağa karışırken sevmiyor
zihninde yer etmiş güzel anılarla seviyor.
Sonra gülmeye devam ediyorsun
Ardından sesler unutulmaya başlıyor...

Sümer Güven
Kayıt Tarihi : 20.9.2020 01:01:00
Şiiri Değerlendir
ÖNCEKİ ŞİİR
SONRAKİ ŞİİR
Hikayesi:


Toprağa karışma hikayesi.

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!