Terapi konuşmalarım Şiiri - Abdül Umdu

Abdül Umdu
18

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Terapi konuşmalarım

Hepimiz neden bu kadar üzgünüz
Bazı şeyleri unutmuyor muyuz ?
Mesela şimdi ne yap biliyo musun ?
Hemen eski çocukluk fotoğraflarını
Eline al ve bak.
Orda ne kadar mutlusun değil mi ?
Ne kadar umursamazsın ?
Cidden o fotoğraf çekilirken ki anı hatırlasana
Sevdiklerin yanında ve sen orda muhteşem gülüyosun
O dişler,o yanaklar,o gözler
Çok mu eskide kaldı diyosun bunlar
Kendimizi avutmayalım mı diyosun ?
O zaman babanın penisinden
Annenin rahmine düştüğünü
Ve sadece bir su damlası olduğunu
Ne çabuk unuttun
Bir hiçtin
Bir böcek kadar savunmasızdın
9 ay annenin karnında kaldın
Ellerin,yüzün ve bir sürü sayamadığım organın oluştu
Sonra dünyaya geldin ve bağırdın,çığlık attın
Ve
Sonra o fotoğraflari daha önceleri bir su damlası olan sen çekildin
Şimdi ne oldu ?
Ne değiştide sen bu kadar üzgün,kırgın,yorgunsun
Aşık mı oldun ?
İş mi bulamadın ?
Sağlıksız mısın ?
Kısaca kafanda hep birşeyler var değil mi ?
Ve sürekli mutsuzsun
Mutlu olduğun anlarda bile en mutsuzsun
Unutma lütfen
Sen bir su damlasıydın
Büyüyünce değişen tek şey
Sevgin olsun
Nefretin değil
(Devamı gelecek,belkide gelmeyecek,onu ruh halim bilir)

Abdül Umdu
Şiiri Değerlendir
Hikayesi:


14 eylül gecesi bazı şeyler için milat niteliğindeydi benim için.Bana çok şeyler getirdi.Götürdüğü şeyler gereksizdi ve bana ağırlık yapıyodu zaten.

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!