Sylvia Şiiri - Tuna Bozbey

Tuna Bozbey
70

ŞİİR


4

TAKİPÇİ

Sylvia

Saatlerden, günlere
Aylardan, yıllara
Zamanın -varsın olmasın-
Bizi gitgide uzaklaştırdığı
Aramızda olmadığın şu anlarda
Seni düşünüyorum, Sylvia.

Ne ben dökebilirim seni kelimelere
Ne sen belirebilirsin satırlarıma
Hayat, olanaksız
Ve ruhun
Dalgalı deniz
Hırçınsın, Sylvia.

-midem bulanıyor-

Adını fısıldasam rüzgârlara
Getirirler mi kokunu bana?
Koparıp kötü bir düşten
Ya da fanusta bir maziden,
Keskinliğiyle arşları yara yara
Getirirler mi seni, Sylvia?

Ve ben, öfkeliyim Tanrılara
Bazen cevap vermekten acizler
Küçük kadınların dualarına
Tıpkı süt ve kurabiyeler gibi
Sen, bizden yedi günah uzakta;
Fazla iyimserim, affet, Sylvia.

Ve sen, yer alamadın anılarımda
Ölünce -arzumdur ki-
Yalnızca bir çiçek olacağım
Toprağını düşlediğim mezarında
Belki nergis, belki papatya
Hangisini severdin, bilmem, Sylvia…

-kusuyorum-

Tuna Bozbey
Kayıt Tarihi : 12.8.2019 21:36:00
Şiiri Değerlendir
Hikayesi:


Sylvia'ya... https://hayatinanlamisiirblog.home.blog/2019/07/07/sylvia/

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!