Suje Şiiri - Uslu Zen

Uslu Zen
91

ŞİİR


29

TAKİPÇİ

Suje

Demek bunca zamandır...
İnsanlar böyle yapar değil mi? Uzun süre görüşmediği insanların kendileri hakkında anlattıklarını dinlerken çoğunlukla böyle abartılı empatisiyle ve şaşkın yüz ifadesini yüzlerinden düşürmeden dinlerler. Sanki çok şey kaybetmiş gibi yokluğunda. Sanki varken herşey çok şey değişecekmiş gibi karşılıklı kaderlerinde.

Geçen gün beni bizim eski tayfadan biri aradı. Adını bile hatırlayamadım, yalan yok. Sadece bir kaç küçük çözünürlüğü düşük an hatırladım kendini tanıtınca. Merak etme, tabii ki çaktırmadım. "Beni neden aramadın" terbiyesizliğine kalkışmadı şükürler olsun. Artık kayıtsız kalamıyorum, kalp kırıyorum duyunca. Ama cici bir sitem etti tabii, neden muhabbeti kestiğimizle ilgili.
"Görüşmediğimiz zaman içinde sevgilim terketti" dedi, "Annem öldü. İşe girdim, sendikacılık işsiz bıraktı." Boş gezenim, kendimin telefonlu kalfasıyım tadında cümleler etti. Ben de diğer insanlar gibi yaptım. "Aaa, demek bundan görüşemedik. Neler yaşamışsın bunca zamandır?..." dedim. Riyamı kendime aç karnına susuz yedirerek.

Çoklukla olduğu gibi benim halimi hatrımı sordu kısa cümleleri uzatarak. Ben de teferruatsız kısa cümlelerle geçiştirdim. "Şükür yok bir sıkıntı. Olsa da ben idare ederim..." dedim. Beni çok düşünmediğini, benim için benden çok endişe edemeyeceğini bildiğimi söylemedim. Bir daha aramayacak olsa eksik hissetmeyeceğimi... Koca kadın oldum hala sosyal aktüerlikte iyi değilim. Çok fazla hayata dahiliyet listem ve çok eksik var benim farkettiğim. Bu yüzden içten konuşa konuşa, hesap- kitap tutturamadan gidivereceğim.

Ama henüz bir yere gitmiyorum... Gidebilirdim, o masadan kalkamayabilirdim, ama gitmedim...

Onlara mesaj falan mı atsam diyorum? "Yahu sevmeyin beni. Gelmeyin, aramayın rica ederim. Size kötü davranamam; insanlığıma aykırı. Kalbinizi kıramam, kırık acır. Ama bu dünyada ayrılık var, ölüm var, vazgeçiş var. Siz de vazgeçin." diye mi yazsam? Olmaz mı? Aman tamam. Kötü fikirdi.

Şu yeniden başlamak, kaldığım yerden devam etmek güdüsü ayak tabanlarıma yapışalı beri pek bir serin serin içim. Çok ömürlü alkali pil takılmış heyecanlarım, beni terketmediğini farkettiğim hayal kurabilme yeteneğimle çok benim şu sıralar. Ve farkettim ki kuzum, ben çoğunlukla azlıkta serinim. Azlıkta daha çok benim. Ama serin kalabilmek namümkün, farkettim.

Çok mu epistemik cümleler ediyorum, beni bir tek sen anlıyor gibisin. İyi ki, varsın azlığım. İyi ki varsın evren kulaklım.

Düşmelerden şu son kalkıştan beri kendime salık verdiğim keskin kararlığa uymakta zorlansamda idare ediyorum aslında. Beni ben yapan daimi öğrenmelere, her yeni kavramın peşinden koşmaya, algılayana kadar gırtlağından yakalamaya devam ediyorum. Acıtarak farkındalığıma eklenen geçmiş cahilliklerimi kılıflarından çıkarıyorum. Daha az yiyorum, daha çok okuyorum, daha seçerek dinliyorum. Hayatımın felsefesini satır satır yargılıyorum. Vargılarımı özümsüyorum, değişkenliğinden korkmadan. Kendimle geçirdiğim zamanlardan en inzivai olanlarını seninle paylaşıyorum...
İyileşiyorum...
Sıkıntı çok, idare ettiğimi sanıyorum.

Seninle uzun zamandır görüşememiş olsak -ki bu mümkün değil, zaman bizim için izafi- böyle konuşmayacağımız, "insansı" davranmayacağımız için kalben huzurluyum. Peki dostum ben ne yapacağım?...

02.12.2010

SERPİL ŞEN

Uslu Zen
Kayıt Tarihi : 2.12.2019 16:41:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!