Sılaya Dönecek Yüzüm Kalmadı

İbrahim Bozkurt
83

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

Sılaya Dönecek Yüzüm Kalmadı

Bir zamanlar köyüm sana gelirdim.
Anneyi, babayı dostu görürdüm.
Memleketin havasını yaşardım,
Sılaya dönecek yüzüm kalmadı.

Anne baba dünyada göçüp gitti.
Yaşanan yıllarım mazide kaldı.
Bağımız bahçemiz virane oldu,
Sılaya dönecek yüzüm kalmadı.

Hani nerde mor koyunlar kuzular,
Hani nerde yaylaların dağların?
Heran uğradığım yeşil bağların,
Sılaya dönecek yüzüm kalmadı.

Anne, baba varken her şey güzeldi,
Kardeşlerim bir arada yaşardı.
Gurbet icat oldu, herkes dağıldı,
Sılaya dönecek yüzüm kalmadı.

Babam bahçemize iyi bakardı,
Ağacın suyuna, dikkat ederdi.
Elma gibi kaysıları toplardı,
Sılaya dönmeye yüzüm kalmadı.

Yad ele gitmek elimde değil,
Virane kaldı köyümüzde evimiz.!
Bunu bizde beklemezdi aylemiz,
Sılaya dönecek yüzüm kalmadı.

Bozkurt köyüne aşık bir fani,
Gece gündüz sevdasına yanmıştı.
Yaşamayan bilmez, hakikat sırrı,
Sılaya dönecek, yüzüm kalmadı.

İbrahim Bozkurt
Kayıt Tarihi : 13.12.2019 23:30:00
Şiiri Değerlendir
Hikayesi:


Güncelleme tarihi: 01. 01. 2018 İnsanın yaşı ilerledikçe geçmişi depreşiyor. İnanılmaz duygusallık yaşıyorsunuz. Bu manzum eserde adeta geçmişime dönük anılar dile getirilmiştir.

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!