Sevi'ler VII Şiiri - Pınar Özcan

Şiir Yarışması
Pınar Özcan
16

ŞİİR


3

TAKİPÇİ

Sevi'ler VII

Sen olmalıydın şimdi
Gülümsemeliydin mesela
Gülümsemende barış olmalıydı,
Huzur bulmalıydı dünya.
Afrika’dan Antarktika’ya, her çocuk gülmeliydi seninle.
Gözlerinin rengini bilmemeliydim bir dönem
Renkler yüzeysel, renkler dünyevi
Yıldızları bulmalıydım gözlerinde
Acılı bir ressam anlatmalıydı gözlerini gökyüzüne inat
Her bakışta kaybolmalıydım ben,
Vardığım yerde sen olmalıydın.
Öyle sevmeliydim ki seni,
Titremeliydim mesela
Hani şu baharın son yaprakları gibi.
Sımsıkı sarmalıydım seni,
Ne bir dağ kalmalıydı ne deniz
Hepsinde sen olmalıydın.
Kuşlar kıskanmalıydı seni benden
Baharı göremez, kalamazmış kuşlar
Biz senle kalmalıydık.
Öyle mevsimleri görme derdine de değil
Biz dört mevsim olmalıydık.
Arşenin kemana sarıldığı gibi titremeliydi sesin
Öyle bir kavramalıydın ki belimden,
Çiçek açmalıydı kuzey kutbunda
Singapur’un çiçekleri sarmalıyı kurağı
Her kum tanesinde Sahra çölünün, üç bin orkide açmalıydı
Öyle sevmeliydik ki, her birinde biz olmalıydık.
Akşam üstlerimiz olmalıydı sarmaş dolaş
Yarın ve dünlerimiz olmalıydı ama
En çok da şimdiyi sevmeliydik senle ben
Bizden ibaret olmalıydı her anımız.
Ama en çok
En çok da şimdi,
Sen olmalıydın.
Şimdide sen yalnızca olmalıydın.
Olsaydın eğer, gülerdik biz
Gülseydin eğer silahlar kalmazdı
Çöller çiçek açar, ağlamazdı çocuklar
Üşümezdi ellerim
Sen şimdi olsaydın eğer
Ve ben rengini bilecek kadar uzun baksaydım gözlerine,
Belki de unuturdum büyümeyi
Çocuk olurdum yine ben
Ve sen güldürürdün belki beni
Olsaydın eğer, yaşlanırdık birlikte
Yaşlanırdık,
Kat'iyen,
Büyümeksizin

Pınar Özcan
Kayıt Tarihi : 12.4.2021 02:45:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!