Serzeniş Şiiri - Alper Kököz

Alper Kököz
3

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

Serzeniş

Sesin geliyor.!
Birilerinin bedeninde yenilenen hayat gibi.
Sessiz, karanlık ve hafif..
Vazgeçtim ama ben beklemekten..
Yeni bir günün yineleyen nefeslerinden,
pervasız günlerin ucube geçişlerinden..
Sebepsiz gülmek istiyorum.
Güneşi görmeden, Sessizlikten irkilmeden.
YAHUT.!
Alışmak istiyorum isyankar benliğime.
Dümdüz yürümeye alabildiğine karanlık..
Alışmamışım ki bir başkasının gülüşünden bir parça koparıp heybeme koymaya..
Tebessüm olmuş kahkahalarımın en zirvesi.
Bağırmaktan yırtılan boğazım, sessiz çığlıklarımda..
Sitem etmiyorum sabahına karanlık ve uykusuz gecenin.
Doğmasa da güneş, içimi ısıtan çehren geliyor hayalime.
Alıyorum avuçlarımın içine titreyerek yüreğim,
Yanarak tenim..
Gitmesin..
Bitmesin..
Esrarengiz geldin öyle kal istiyorum ruhumda.
İstemiyorum Sükût’ unda kaybolmak gecenin.
Yıldım artık zorun adamı olmaktan.
İçimden ilk defa bir ses geliyor.
Bana sesleniyor sessizlik!
Yıllardır dizinin dibinde oturduğum Sükût.
O diyor!
Ama yolum kesişmiyor, göremiyorum,
bulamıyorum ki ben kendimi..
Vazgeçiyorum kavrulmaktan güneşe sadece bir adım kala..
Bir gün bulursam tüm yolların kesiştiği yerde kendimi..
O zaman beklemem yeşili.!
Siyahta geçerim işte..

Alper Kököz
Kayıt Tarihi : 1.12.2016 23:56:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!