Sensizlik Caddesi Şiiri - Ramazan Musluoğlu

Ramazan Musluoğlu
83

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

Sensizlik Caddesi

Sıkıldım dört duvar arasında
Artık bahçemdeki güllerin kıymetini bilmiyorum
Şimdilerde bunalıyorum semtimde
Çıkıyorum dışarı,
Sensizlik caddesinde yürüyorum

Yüreğime verdiğim sözleri unuttum
Hani sadece onların sesini duymak istediğim,
Öylesine sevdiğim sokak çocukları varya
Şimdilerde umutlarımı taşlar oldular

Korkuyorum sensizlik caddesinde
Korkuyorum tek başıma yürümekten
Sağımda solumda çıkmaz sokaklar
Kimse yardım etmiyor, tutmuyorum elimden
Ne bir söz söyleyen var, ne de yol gösteren

Sensizlik caddesinde herkes garip
Herkes vicdandan bir haber
Merhametsiz, biçimsiz karakterler
Kaldırım kenarlarında dilenciler
Kimse bir umut vermiyor
Görenler, öylece geçip giderler

Adımlarımdan korkar oldum
Sanki attığım her adımda,
Yüreğim kalbimden düşecek sanıyorum
Sorunlara çözüm bulmak yerine,
Sadece uzaklaşmak, kaçmak istiyorum

Burada herkes ümitsizliğin tarafını tutuyor
Herkes vazgeçmiş sevdasından
En çok da onlara benzemekten,
Onların tarafına geçmekten korkuyorum

Karşıdan gelen herkes bana çarpıyor
Canım yanıyor, haykıramıyorum
Haykırsam duyarlar mı, sanmıyorum
Herkes öylesine bencil ki,
Kendimde saklı kalmak istiyorum

Yadırgıyorlar beni, dışlıyorlar
Dilim tutuluyor, konuşamıyorum
Sessizliğimden haksız çıkıyorum
Sanki herkes beni hedef seçmiş
Herkes üzerime oynuyor gibi hissediyorum

Bana garip garip bakıyorlar
Yüzüm yerde, yürümeye davam ediyorum
Sonra ardımdan bir hançer saplanıyor
Yüreğim kanıyor, durduramıyorum

Sensizlik caddesinde ölmekten değil,
Sensizlik caddesinde, sensiz ölmekten korkuyorum

Ramazan Musluoğlu
Kayıt Tarihi : 26.10.2019 20:00:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!