Sen Zambak Kokulum Şiiri - Duygu Özüişçi

Duygu Özüişçi
21

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Sen Zambak Kokulum

Seni dinlerken kanatlanır kalbimin hüzünleri.
Gün batarken gözlerindeki gölgeyi görürüm;
Hüzünlerime eş olan.
Sonra doğar saçlarında o kimsenin bilmediği güneş.
Koklarım avuçlarımda gözlerine benzeyen gülleri,
Yaz ateşi gibi yakar doğduğum memleketi.
Gönlümden ne zaman “unutmak” geçse;
Bir saç teli okşamasıyla,
Seni toplarım eskilerden; dalgın, seni özleyen öpücüklerle.
Seni açarım penceremin yerine gökyüzüne;
Avuçlarımda olman ne güzel…
Sorarım rüyalarıma en çaresiz halimle “Nerde? ” diye.
Varsın yıldızlar söylemesin gelip geçtiğin yolları,
Ruhum bulur dudaklarının nerede olduğunu.

Duygu Özüişçi
Kayıt Tarihi : 12.3.2009 02:25:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!

Duygu Özüişçi