Sen Hayattın Sevgili Şiiri - Ömer Yücekaya

Ömer Yücekaya
151

ŞİİR


6

TAKİPÇİ

Sen Hayattın Sevgili

Fırtına öncesi bir sessizlik çökmüştü o otobüs durağına
Sen birlikte aldığımız gümüş yüzüğü bir çıkarıp, bir takarken
o zarif parmaklarına…
Ben gözlerimi sabit bir noktaya dikip
mızrak gibi saplamıştım dişlerimi
aylardır öpmedi ğin dudaklarıma…

Suskun duk…
Yaralı balıklar gibi toparlanmaya çalıştıkça dibe vuruyorduk
Belki bir fısıltı bile yetecekti yeni baştan başlamaya
Biz sustuk…
Dağ gibi, taş gibi sustuk

Ve gittin...!
Bahar çiçekleri gibi güle oynaya değil
dalından kopan yapraklar gibi titreye titreye gittin
Kuş cıvıltısı gibi gülmeni isterdim, sen ağlaya ağlaya gittin
Konuşabilsek, gitmeyecektin
Konuşabilsek, bu filmin sonu kötü bitmeyecekti
Konuşabilsek, ah bir konuşabilsek
Bu sağır sessizlik, bizi bizden etmeyecekti

Sen bu şehirde çürümeye bırakıp beni
sesini bile esirgeyip gidince, ben bekledim
Nasıl bıraktıysan öyle bekledim.
Karalar giydim, yas tutar gibi bekledim.
Sürgüle dim bütün kapılarımı, nöbet bekler gibi bekledim.
Yüreğimin kilidini kimselere açmadım
Bir sevişmeyi bin geceye böldüm
Bir bıçak kınında, pas tutar gibi bekledim

Bir gece, bir hayalet gemi gibi geldin.
Saçlarında uzak denizlerin kokusu
kendini bir yerlerde unutmuş geldin
Dumanını yitiren dağ gibi değil, dağını yitirmiş duman gibi geldin
Titreyen dudaklarında konuşma isteği
Konuşamadın!
Dermansız kollarında son kez sarılma isteği
Sarılamadın!

Umutsuzca, en gizli yerine, o örtülü gözlerine baktım
Işıl ışıl bu dünya vardı gözlerinde, biz yoktuk!
Rutin dünya işleri vardı, biz yoktuk!
Taksitler ödemeler vardı, biz yoktuk!
Arkadaş toplantıları, iş randevuları vardı
Biz yoktuk!

Sen hayattın sevgili...
Gözlerinde bu hayat vardı
Biz yoktuk!

Ömer Yücekaya
Kayıt Tarihi : 25.8.2019 12:41:00
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!