Sana Ölüyorum Anne Şiiri - Merve Gözümoğlu

Merve Gözümoğlu
41

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Sana Ölüyorum Anne

Anne...
Dinle biraz beni,sana ağlayacaklarım var.

Dün gece haddinden fazla öldüm anne.
Sokağa attım cesedimi.
Ruhumu kaldırım taşına yatırdım.
Üzerime Allah'ı örttüm.
Durdum,düşündüm.
Dün gece haddinden fazla acıdım anne.
Acımı anımsadıkça içimi kanattım.
Kanattıkça yaram büyüdü.
Kocaman oldu.
Ama benim ellerim küçücük, bastırsam da gücüm yetmiyor anne!
Anne yalvarırım bir kez yarama üflesene!
Ulan çok acıyor.
Orospu çocuğuymuşum gibi acıyorum yeminle.
Sancıdan kıvranıyorum her nefes alışımda.
Anne bu yaşamak ne ağır bir yük omuzlarımda be!

Yoksun ya sen, başımı koyduğum omuzlar bıçak çıkıyor.
Kafamı deliyorlar.
Yoksa aklımı mı deliriyorum?
İnan hiçbir şey bilmiyorum.
Peki sen..
Beni neden sevmedin anne?
Çocukluğuma tecavüz edildi ulan benim!
Neden canımı yakanları öldürmedin anne?
En başta da uğruna öldüğün o adam.
Anne babam beni bir apartmanın altıncı katından bir karıncaya siktir git der gibi yere fırlattı.
Benim kafama gökyüzü düştü.
İçime naylon damlattı babam..
Tırnaklarımı yaktı,
İçtiği sigaraları sayamadım kaç kez söndürdü üzerimde.
Babam benim salıncaklarımın demirlerini boğazıma düğüm yaptı anne!
Ömrümü astı ölüme.
Bileklerime kırmızı lekeler sürdü.
Hayatı bana cenaze arabası yaptı ulan!
Anne bu yaşamak ne ağır bir sır be!

Ayrıyız.
Burada seninle ayrı kaldığım ayların dakikasını hesaplayacak kadar çok özlerken,
Beni neden aramıyorsun anne?
Neden dualarında bir de bana amin demiyorsun?
Ama neden yapıyorsun anne?
Cennetinden kovuyorsun beni, neden...
Cehennem oluyorum ben her gece.
Canını yakıyorum içime düşenin.
Kilometresini bilmediğim ahlar alıyorum.
Küfür ediyorum geçecekmiş gibi her şey.
Hayatım öyle boktan ki anne,
Kendimi kanalizasyon çukuru sanıyorum düşündükçe!
Anne bana bak!
Baksana gözlerime!
Uykuyu kendime haram bildim,gitti feri baksana gözlerimin!
Ben kendimi tanıyamaz oldum anne!
Bileklerimde çizikler,
İçim delik deşik.
Söyle.
Babam içine kız çocuğu diye, yara mı koydu anne?
Bu ne biçim sızlamak ulan!
Bu ne biçim yanmak!
Yoksun ya sen, ben günde bir kaç kez daha yalnız kalıyorum anne!
Kızgın demirlere sımsıkı tutunuyorum!
Yalın ayak yürüyorum elimle kırdığım camlarda.
İntihar ettim bilmem kaç kez.
Ulan beni en çok Allah'a mahcup etti çocukluğum.
Verdiği cana üç kişinin birden kıymasına susacak kadar saftım çünkü...
Anne görsen beni tanır mısın kızım diye?
Bana bak bana!
Kimim hatırlıyor musun he, kaç kez unuttun beni biliyor musun?
Ben senin son pişmanlığın,
Ben senin kendi kalesinde darbe yemiş yangının,
Ben senin hayal kırıklıklarına gelinim anne.
Anne, ben çok yorgunum.
Düşecek gibiyim ya tutsana elimi anne!
Allah aşkına tutsana!
Bak yemin ederim içim ruhuma ağır geliyor anne.
Taşıyamaz oldum kendimi hayata.
Ne olur...
Bir kez gülümse..
"Kızım" de..
Sığındığım liman ol, en kimsesiz yanıma.
Çok mu şey istiyorum be?
Yok olursam şayet, korkma içine dert olmam.
Yormam, yaralamam.
Söz yokluğum hiçbir yanını acıtmaz.
Demiştim ya hani...
Bir gemi battı diye, hiçbir liman yıkılmaz.

Merve Gözümoğlu
Kayıt Tarihi : 1.9.2014 17:47:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!

Merve Gözümoğlu