<?xml version="1.0" encoding="UTF-8" ?>
<rss version="2.0" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/">
<channel>
<title>Antoloji.Com - Şiir, Şair ve Edebiyat</title> <link>https://www.antoloji.com/</link>
<description>
Kültür Sanat Edebiyat Portalı. Türkçe şiir ve şair arşivi. Yiğit Orhan Tarhan Şiirleri
</description>
 <item>
<title>Tutulan Rapor</title>
<description>‎
‎29 ağustos 2026
‎
‎Saat 22.30
‎Hasta, yani ben, komaya girdi.
‎Sebep: Aşk.
‎
‎Saat 23.48
‎Hastanın kalp atışları hızlandı.
‎
‎Saat 00.21
‎Hasta uyanır gibi oldu.
‎
‎Saat 00.41
‎Hastanın kalbi durdu.
‎
‎Geride hastanın günlüğünde yazan
‎Ölmeden önce okuduğu o mektup parçası kaldı
‎
‎"Ben ilişki istemiyorum seni kıramakta istemiyorum ama arkadaş olarak kalalım
‎Umarım anlarsın beni"
‎
‎Hastanın ölüm sebebi: Fazla aşk.
‎Ölüm saati: 00.41
‎Tarih: 29 ağustos 2026, Cumartesi
‎
‎Başsağlığı için kimse gelmesin.
‎İnsan sevmezdi rahmetli.
‎Ama en çok da insana âşıktı.
‎Ne garip adamdı işte.
‎En çok canını acıtan şeyi sevmekten hiç vazgeçmedi.
‎
‎D.T.: 20.07.2008
‎Ö.T.: 29.08.2026
‎Yarın öğle namazını müteakip cenazesi kaldırılacaktır.
‎Nereye defnedileceği bilinmiyor.
‎Çünkü insan, en çok sevdiği yerde öldü.
‎
‎Erken sevdi rahmetli
‎Daha çok sevecekti
‎Bu sefer fazla sevdi
‎Kaldırmadı tabii yüreği
‎Ben dedim kendisine
‎"Çok sevme" Diye
‎Dinlemdi
‎
‎Gerçi kimseyi dinlemez 
‎Hep bildiğini yapardı
‎Belkide en çok bu yüzden kaybetti
‎Gerçi bir kere dinledi beni
‎Onda da haklı çıktı
‎Hayata küs ve yorgun gitti 
‎Belki o yüzden sevmezdi insanı
‎Bir kere denedi insanı sevmeyi
‎Onlarda narsist çıkınca
‎Küstü
‎
‎Hiç sevilmedi
‎Gerçi bir kere biri
‎Seni seviyorum demişti
‎Ama o da arkadaşıydı
‎Çok sevdi
‎Herşeyin fazlası zarar
‎O yüzden
‎Siz siz olun 
‎Çok sevmeyin
‎
‎Eğer ki çok sevecekseniz
‎O zaman sizde bir mektup hazırlayın
‎
‎Lazım olur
‎
‎Doktor dedi
‎"Rapor tutuldu diye"
‎Rapor bile tutuldu
‎Bi rahmetli tutnamadı
‎Çok yazık oldu
‎ </description>
<link>https://www.antoloji.com/tutulan-rapor-siiri/</link>
<guid>3908311</guid>
<pubDate>2026-11-18T00:32:00+03:00</pubDate>
<author>Yiğit Orhan Tarhan</author>
</item>
 <item>
<title>Bahar</title>
<description>‎Meğer bazı insanlar hiç gelmese de
‎İnsanın içinde bahar açarmış.
‎
‎Ben sonbaharı severim,
‎Lakin sen bende her zaman
‎Bahar açıyorsun.
‎
‎Belki o masum sevdâ,
‎Belki o ilk göz,
‎Belki de yalnızca sen...
‎
‎Gözlerimi öyle yaşarttın ki
‎O vakitten beri
‎Gözümden yaş gelmez,
‎Dilim lâl olur, kelâm çıkmaz.
‎Ne söylesem az kalır.
‎
‎On üç sene geçmiş,
‎Bu gönül hâlâ sende atar.
‎
‎Görsen tanır mısın?
‎Bilmem.
‎
‎Tanısan sever misin?
‎Yine bilmem.
‎
‎Bilmek istediğim bir şey var:
‎
‎Çok eskiden rastlaşmıştık.
‎Nasılsın?
‎ </description>
<link>https://www.antoloji.com/bahar-782-siiri/</link>
<guid>3908310</guid>
<pubDate>2026-11-18T00:31:00+03:00</pubDate>
<author>Yiğit Orhan Tarhan</author>
</item>
 <item>
<title>Son Durak</title>
<description>‎
‎Bir otobüsteyim.
‎
‎Sağ taraf bulanık ve karanlık,
‎Sol taraf ise bilinmezler cehennemi.
‎
‎Şoför benim,
‎Yolcular benim.
‎Lakin hepsi birer yabancı.
‎
‎Önümde bir çizgi var,
‎Çok uzun gibi,
‎Bir o kadar kısa.
‎
‎Nereden bindim?
‎Nerede ineceğim?
‎Bilmiyorum.
‎
‎İlk durağı hatırlıyorum;
‎Beyaz bir yer...
‎
‎Son durak ise karanlıkmış.
‎En azından öyle dedi kaptan.
‎
‎Üç günlük bir yolculukmuş bu,
‎Öyle yazıyor bilete.
‎
‎Meçhule gidiyormuş bu otobüs,
‎Yahya Reis koymuş adını.
‎
‎Sessiz adlı bir
‎Gemiye binilcekmiş
‎Son durak için
‎ </description>
<link>https://www.antoloji.com/son-durak-256-siiri/</link>
<guid>3908309</guid>
<pubDate>2026-11-18T00:30:00+03:00</pubDate>
<author>Yiğit Orhan Tarhan</author>
</item>
 <item>
<title>Yine</title>
<description>‎
‎
‎Kahvem hazır, Can dostum, Tutunamayanlar yanımda.
‎
‎Penceredeyim. Dışarıda hafiften Yağmur sesi.
‎
‎Bakıyorum, Tanıdık bir çocuk var. Top oynuyor yağmurda. Kesin hasta olur. Ben de oynardım, Hasta olurdum.
‎
‎Kapı çalındı. Açtım.
‎
‎Tanıdık bir yüz... Gümüş gibi, Ay gibi, Parlak.
‎
‎Yeni taşınmış. On üç tane Küp şeker istedi.
‎
‎“Neden?” dedim. “On üç tane lazım,” dedi.
‎
‎Verdim. Güldü, gitti.
‎
‎Bir daha hiç Görmedim.
‎
‎Meğer O'ymuş.
‎
‎Geç anladım.
‎
‎Yine...
‎
‎Gülümsedim. Kahvem buz gibi olmuş. Yenisini yaptım.
‎
‎O çocuk hâlâ top Oynuyor. Hafiften yağmur devam ediyor.
‎
‎Umarım hasta olmaz.
‎
‎Seslendim: “Gel,” diye.
‎
‎Geldi. Beş şeker verdim.
‎
‎Güldü. Güldüm.
‎
‎“Dikkat et, hasta olma,” dedim.
‎
‎“Olmam,” dedi.
‎
‎Ben de dedim. Anlamadı.
‎
‎“Boş ver,” dedim.
‎
‎Güldü, gitti.
‎
‎“Ben de hasta olmam,” derdim.
‎
‎Ertesi gün... Kısık ses, Yüksek ateş.
‎
‎Güldüm.
‎
‎Camdan seslendim:
‎
‎“Olursan gel, Salep yaparım sana.”
‎
‎Kafa salladı.
‎
‎Yaş geldi gözüme. Gülümsedim.
‎ </description>
<link>https://www.antoloji.com/yine-350-siiri/</link>
<guid>3903528</guid>
<pubDate>2026-11-09T04:20:00+03:00</pubDate>
<author>Yiğit Orhan Tarhan</author>
</item>
 </channel>
</rss>
